Dag 48 – Het einde

DSC04282.JPG

Eindelijk kunnen we nog eens uitslapen, maar toch ook niet te lang. Het probleem aan de ophanging van het linker achterwiel moet eerst opgelost worden voordat we naar huis kunnen vertrekken. We beginnen de dag met een zoektocht naar een garage die ons kan helpen. Gelukkig is Ulan-Ude een grote stad waar we voldoende keuze hebben. Dan komt het verdikt, de veer blijkt gebroken te zijn en de schokdemper is weer los. De auto steunt dus met zijn wielkast rechtstreeks op het wiel. Ook nu is het niet mogelijk om de originele onderdelen te vinden, de garagisten besluiten om het eens met een soortgelijke veer te proberen. Het resultaat is volledig hetzelfde, de Panda staat weer hoog en droog op zijn wielen.

DSC04278.JPG
Voor
DSC04328
Na

Intussen hebben we heel de dag doorgebracht in de garage en is het al avond. We doen nog snel wat boodschappen, wisselen geld om en kruipen vroeg in ons bed. De volgende morgen starten we om 6 uur onze vertrouwde motor. We beginnen aan de tocht van 8.300 kilometer die bijna 5 dagen in beslag zal nemen. We rijden 24 uur aan een stuk in shiften van 4 uur (1 benzinetank).

DSC04290.JPG

De Panda is zodanig aangepast dat de passagiers ten alle tijden comfortabel kunnen uitrusten. Slaap is dan ook key bij het ondernemen van deze tocht. We zullen dan ook geen dagelijkse blog meer onderhouden over dit minder interessante deel van de tocht. Komende weken mag u wel nog een aantal updates verwachten over de verdere afhandeling van het project. Graag willen we u, onze trouwe lezers, bedanken voor uw interesse en voor de complimenten en steunbetuigingen die we mochten ontvangen. Hopelijk heeft u net zozeer als wij van het avontuur genoten. Komende maanden zullen we het avontuur herbeleven aan de hand van nieuw fotomateriaal en videomateriaal. Tot binnenkort!

Schermafbeelding 2019-09-09 om 09.35.42.png

 

Dag 47 – Mogen we het podium even Lenin?

DSC04172.JPG

Opstaan, kleren aan, ’t is tijd om naar Ulan Ude te gaan. De laatste 250 kilometer zijn goede asfaltbaan, er zat geen enkele Putin, en tegen één uur komen we aan in de stad. We eten iets, boeken een Airbnb voor twee nachten en zorgen ervoor dat we mobiel internet hebben in Rusland. Het valt ons op dat in Ulan Ude ongeveer de helft van de bevolking etnisch Russisch is en de andere helft heeft een Aziatisch uiterlijk. In Barnaul, zo’n 2000 kilometer meer oostwaarts, waren praktisch alle inwoners etnisch Russisch. Dat terwijl deze stad toch ook vlakbij Mongolië ligt.

DSC04180.JPG

Na deze formaliteiten en bedenking begeven we ons in onze gele Panda naar de finishlijn in het centrum van de stad. Terwijl het enorme hoofd van Lenin opdoemt, lijkt ons mechanische paard wat vinniger te reageren. Zo ver van huis en toch lijkt het alsof hij zijn stal ruikt. Het geblaas en gehinnik van de Panda werkt aanstekelijk en ook wij worden enthousiast. Het podium doemt op en niet veel later staan we daar; Trotski op het podium van de finish. De organisatoren wuiven ons enthousiast toe en de nodige foto’s worden genomen. Het besef dat het erop zit, zorgt ervoor dat we de gedachte aan de terugrit collectief even kunnen negeren. Ook het probleem aan het hoefijzer van de linker achterpoot is even geen gespreksonderwerp meer!

DSC04190.JPG

We ontmoeten Wessel en Esmee opnieuw. Met dit Nederlands team reden we samen de Pamir Highway in Tadzjikistan waarna zij van ons wegreden en met twee dagen voorsprong aankwamen. Hun vliegtuig zal opstijgen op vrijdag, overmorgen dus. Dat is de dag dat ook wij aan onze terugrit zullen beginnen. Samen met een Nieuw-Zeelands team en voorgenoemden gaan we op het dakterras van een van een ultra moderne toren met glas en Stalin dineren. Er worden straffe verhalen uitgewisseld maar we konden vooral goelaggen. Morgen trekken we een dag uit om onze Panda te herstellen (lees: een nieuw hoefijzer laten smeden) maar vandaag trekken we ons dat allemaal nog niet aan! Team Navigator voltooide zonet met meer dan 18.000 kilometer op de teller de Mongol Rally! Zeer veel dank aan iedereen die Mercy Ships sponsorde of het team op de een of andere manier vooruithielp! Zonder jullie steun was het ons nooit gelukt.

DSC04215.JPG

 

Dag 46 – Tot de laatste druppel

DJI_0264.JPG

Filerijden, dat is iets wat we deze reis amper gedaan hebben maar waar we vandaag toch ons deel in krijgen. Ulaan Bataar uitrijden gaat heel erg moeizaam. Op een kaart lijkt de grens met Rusland gewoon 350 kilometer rechtdoor maar niets is minder waar. Het eerste stuk van 200 kilometer is onverhard en gaat moeizaam. Door ons manke pootje links achteraan moeten we elk putje en bultje heel traag nemen. Met monnikengeduld rijden we deze 200 ellenlange kilometers, tot een omleiding ons een eind van de weg stuurt. Het is heel erg moeilijk en tijdrovend om de juiste baan terug te vinden aangezien de wegen (in België zou je het woord weg niet durven gebruiken voor dergelijke modderbaantjes) niet in kaart zijn gebracht. Na kilometers heen en weer onze baan te zoeken, kunnen we dan toch de stad bereiken waar de grenspost zich bevindt. Het is ondertussen reeds donker en we maken de laatste kilometers in Mongolië rond. Onze Mongoolse Tugrikken zijn op dus we gokken erop dat we met deze brandstoftank de grens wel over kunnen geraken.

DJI_0273.JPG

Bij het aankomen tussen de hekken die de grens vormen tussen Mongolië en de Russische federatie blijken deze 24 uur per dag bediend te zijn. We beslissen vannacht nog de grens over te gaan. Onze brandstofmeter geeft al geruime tijd een lege tank aan en we hebben schrik dat we elk moment zonder kunnen vallen. Het moet een gek tafereel geweest zijn wanneer wij, telkens de rij auto’s een beetje opschoof, uitstapten om onze vierwieler vooruit te duwen. Na de nodige wachtrijen, staan we plots in Rusland. We halen het eerste tankstation en gooien de tank weer vol. Precies zoals in de film “Bienvenue chez les Chtis” gingen de hemelpoorten open net op het moment dat we niemandsland inreden. Onze binnententen zijn doorweekt tegen het moment dat de buitententen erover liggen maar door onze grote vermoeidheid vallen we toch als een blok in slaap. Morgen komen we aan in Ulan Ude, het eindpunt van de Rally!

DSC04143.JPG

Dag 45 – Ontmoeting met Putin

DSC04034.JPG

We vertrekken ’s morgens vroeg om de asfaltwegen van bedenkelijke kwaliteit te trotseren. Iets na de middag rijden we Ulaan Batar binnen. De stad geeft eerst een vuile indruk door de vele zanderige zijweggetjes, de vergane borden en de containers die dienen als woning, winkeltje of werkplek. Hoe meer we het echte centrum naderen, hoe properder het wordt. Heel mooi is het er niet, de gebouwen staan precies willekeurig door elkaar. Enkel het paleis op het centrale plein is een imposant staaltje architectuur.

DSC04084.JPG

Vandaag is de dag dat de Russische president op bezoek komt in Ulaan Bataar en dat was te merken aan het verkeer. Zo wandelen we langs een druk kruispunt waar de verkeerslichten uitgeschakeld zijn. Een agent op een verhoog regelt het enorme debiet aan wagens die zich een weg door de Mongoolse hoofdstad willen banen. Enkele minuten lang gaat zijn hand de hoogte in, elke auto staat stil.

DSC04101.JPG

Een konvooi van drie auto’s steekt onder begeleiding van luide sirenes aan duizelingwekkende snelheid het kruispunt over. Onze gok is dat er verschillende van die konvooien door de stad razen en dat Putin zich in één ervan moet bevinden. We leren wat bij over de Mongoolse geschiedenis in het nationale museum waarna we nog wat kuieren door de straten.

DSC04082.JPG

Wanneer we in een Irish Pub neerzitten, komt plots een vrouw naar ons toe gewandeld. Het is Emily van Team BeeSolar die we eerder al spraken tijdens de Mongol Rally. Door omstandigheden is zij in Ulaan Bataar terwijl haar man alleen nog de laatste honderden kilometers tot de stad aan het malen is. Hij zou vanavond laat aankomen. We nodigden haar uit om ons gezelschap te houden en het werd een hele plezante avond. De klok slaat twaalf keer en we keren terug naar onze Airbnb waar onze warme bedden wachten.

DSC04115.JPG

Dag 44 – Lezerswedstrijd

Onze drie kameraden hebben vaak een andere beleving van de dag. Wat positief is voor de ene, blijkt negatief voor de andere. Daarom besloten we van dezelfde dag elk onze eigen (lichtelijke gekleurde) beleving weer te geven. Verbind jij de juiste tekst met de juiste Navigator? De winnaar van ons concours mag een mooie pet verwachten in de bus. Schiftingsvraag: Hoeveel kilometer (volgens de kilometerteller van de auto) zullen we afgelegd hebben deze reis bij aankomst in Ulan Batar?

DSC03972.JPG

Tranen van teleurstelling

Om 7u word ik gewekt door Elias. Wanneer ik smeek om te snoozen, geeft hij hier niet aan toe. Vooruit dan maar, het kamp opruimen en in de auto. De eerste shift, mijn shift, leidt ons over kronkelende zandpaden doorheen het heuvelachtige landschap, precies zoals ik mij Mongolië had voorgesteld, alleen een gebergte in de achtergrond ontbreekt nog. De grootste teleurstelling volgt 100 kilometer na het vertrek, wanneer de zandweg over gaat in een vers aangelegde asfaltweg. In de auto hoor ik vreugde kreten, al ben ik het hier niet mee eens. Toegegeven, deze wegen zijn op deze moment beter voor onze uiteenvallende auto, maar wat een zonde van dit prachtige land. We hebben 17.000 kilometer gereden, 40 dagen onderweg, een drone en videomateriaal meegesleurd, om dan hier op de beste asfaltwegen van deze trip terecht te komen en tegen 100 km/h door het landschap te vlammen.

DSC03978.JPG

Ja, ik ben teleurgesteld. Het ergste moet nog komen: het gedeelte over de auto. Een dikke 200 kilometer op het asfalt verder horen we geschuur achteraan. Blijkt dat de tennisballen in de veer stuk zijn, waardoor het wiel tegen de wielkast aan schuurt. In het volgende dorpje gaan we voor de zesde keer op zoek naar een garagist. Ik ben het moe om telkens weer opnieuw te beginnen, onze wens uiten via gebaren, om achteraf te zien dat ze er niets van begrepen hebben. Maar goed, we moeten door, en deze keer leggen we onze wil op. We proberen een andere aanpak en verbazend genoeg lijkt de garagist ons te begrijpen. We lassen een dikkere bout tegen het frame om een steviger bevestigingspunt te vormen. Ik zie de lasser pitsen met zijn ogen en gebaar hem dat hij beter een lasbril kan opzetten. Samen met zijn twee collega’s schiet hij in de lach, deze westerling geeft duidelijk een absurde suggestie. Zijn werk ziet er proper en stevig uit, deze keer hebben we er meer vertrouwen in. Hopelijk maakt deze reparatie verleden tijd van dit probleem. Nog 1500 kilometer tot de finish…

DSC03981.JPG

Het leven zoals het is: Dag …

De ochtendstond heeft goud in de mond, moet Elias gedacht hebben toen hij me wekte. Ook hebben we geen idee hoe de komende ruim duizend kilometer naar Ulaan Bataar zal zijn. Deze twee redenen brengen ons ertoe om vroeg te vertrekken. We vertrekken weer door de pittoreske paadjes waar we geen snelheden hoger dan 40 km/h kunnen halen. Alsof de auto wil zeggen dat we te veel aan het trillen zijn, vliegt plots één van onze reservewielen voor onze neus over motorkap. Dit vind ik grappig noch zorgwekkend. Nadat we even de koppen bijeen steken over hoe we een riviertje kunnen oversteken, hebben we even tijd om ons te wassen in de desbetreffende waterloop.

DSC04004.JPG

Ook onze afwas wordt gedaan in dit frisse, kristalheldere water. Nog een halfuurtje later gaan de wegeltjes weer over in asfalt en de snelheid kan opgedreven worden. Bij een check van onze auto blijkt de ophanging alweer een knauw te hebben gekregen, de tennisballen zijn namelijk kapot. Even later staan we bij de garagist van het dorp. Deze garagist is de eerste van de vele garagisten waar we al beroep op deden, die luistert wat we willen en ook echt mee nadenkt. De oplossing die daaruit voortvloeit, is weer iets nieuws en we hebben er vertrouwen in. We slaan onze tenten op eventjes buiten het dorp en wensen elkaar een goede nachtrust toe.

DSC04016.JPG

La Vie en Rose

Ik word gewekt door Elias en fris als een hoentje kruip ik uit mijn tent. De zonsopkomst is prachtig. We maken lange dagen die echt wel in je kleren kruipen maar gelukkig heb ik niet veel slaap nodig en ben ik een waar ochtendmens. Ik heb vandaag echt zin om kilometers af te leggen en met een broek vol goesting (zo zeggen ze dat als ik mij niet vergis?) kruip ik in de auto. Ik begin de dag met een shift als navigator, waarbij ik Miguel door het kluwen van zandwegen en paden loods. We doen het rustig aan om de auto te sparen en hebben daardoor alle tijd om de prachtige landschappen rondom ons te aanschouwen.

DSC04029.JPG

De ongerepte natuur maakt heel wat emoties bij me los, ik geniet van elk moment. Na een aantal uur wisselen we de zandwegen in voor vers asfalt. Ook in de auto wordt er van positie gewisseld, ik neem het stuur over. Het wegdek is fantastisch en de Panda, ons mankepootje, is terug in zijn element. We kunnen heel wat kilometers afleggen maar het is warm in de auto. Ik rijd de tank leeg en stop aan een supermarktje. Terwijl Miguel op zoek gaat naar een ijsje vullen Elias en ik de tank. Het is hier dat we opmerken dat onze tennisballen het begeven hebben. We laten een zesde reparatie uitvoeren en vol goede moed rijden we terug de natuur in. Ik ben gelukkig.

DSC04030.JPG

 

Dag 43 – Het mooie Mongolië

DSC03928.JPG

We liggen op een heuvel op een paar honderd meter van de weg en bij het uitrekken na alweer een nacht op onze matjes komt een vriendelijke man en zijn kleinzoon ons gedag zeggen. Doordat we bijna nooit iemand kunnen begrijpen, zijn we ondertussen grootmeesters geworden in twee zaken die ons helpen bij het voeren van een gesprek zonder gemeenschappelijke taal. Ten eerste zijn we echte mime-acteurs geworden waardoor we al veel duidelijk kunnen maken en veel vragen. Ten tweede kunnen we de gesprekken vaak goed voorspellen. Als iemand in onze Vlaamse oren complete brabbeltaal uitslaat zoals deze Mongoliër, kunnen we toch nog “Belgia” antwoorden. Onze tenten zijn snel opgeborgen en we gaan weer op pad.

DJI_0218.JPG

De wegen zijn goed in de voormiddag. Het landschap is tot nu toe bergtoppen en heuvels waren met brede vlaktes ertussen. Het doet ons denken aan een heus berglandschap dat vol zand gestort werd tot enkel de bergtoppen overbleven. Misschien is het landschap ook echt zo gevormd door een gebergte dat door de miljoenen jaren heen afgesleten geraakt. Doorheen de dag verandert het landschap naar een grote vlakte maar tegen de avond zitten we toch weer tussen de heuvels. De leegte van het landschap is enorm, vaak zijn het kuddes geiten of koeien die toch de aanwezigheid van de mens verraden. De afstand tussen verschillende dorpen is vaak meer dan honderd kilometer. Wel zien we hier en daar yurts van herders waarvan wij dan vermoeden dat ze nomaden zijn. De wetenschap dat dit de enige weg is in de wijde omgeving is nieuwsgierigheid opwekkend.

DJI_0223.JPG

Het landschap is hoogstwaarschijnlijk honderden kilometers in omtrek hetzelfde waardoor het goed mogelijk is dat er veel nomaden nog leven zoals de Mongoliërs het eeuwenlang deden, van Wikipedia leerden we dat dorpen en steden zoals wij die kennen nog maar dateren uit de laatste eeuw in dit gigantische land. Ook ratten, muizen, paarden, steenaarden en dromedarissen tref je hier aan in grote getalen. Het is en blijft opmerkelijk om hier rond te rijden.

DJI_0233.JPG

Iets na de middag gaat de asfaltweg in hele kleine landweggetjes die zich door het vele gebruik van auto’s en motorfiets gevormd hebben. Ze lopen kris kras door elkaar om toch steeds weer bij elkaar uit te komen. De grillige ondergrond doet geen deugd aan onze auto en aan onze zitvlakken, waarvan dat laatste nog het minst erge is.

DJI_0237.JPG

Na een tijdje die slopende baantjes te hebben gevolgd, besluiten we dat het welletjes was en genieten nog even van het onwezenlijke maanlandschap in onze plooistoeltjes. We ruimen wat stenen om een iets of wat effen slaapoppervlak te creëren en zetten onze tenten op nadat de zon achter één van de heuveltoppen gezonken is.

DSC03964.JPG

Dag 42 – De wanhoop nabij

 

DSC03843.JPG

Wat een koude morgen om wakker te worden. De condens aan de binnenkant van ons tentzeil is zelfs volledig aangevroren. Dat houdt ons echter niet tegen om voor zonsopgang op te staan en het ochtendgloren te aanschouwen vanop een heuvel. De eerste zonnestralen warmen ons op terwijl de hemel rood kleurt.

DSC03855.JPG

Na een motorrijles van onze nieuwe Engelse vrienden kruipen we terug in de Panda. Nog geen 10 kilometer verder horen we terug gekletter links achteraan. Wat we vreesden is werkelijkheid, de schokdemper is terug losgekomen. Te voet speuren we het wegdek af opzoek naar de onderdelen, die vinden we na 800 meter terug.

DSC03899.JPG

 

In het volgende stadje begint de zoektocht naar een mecanicien opnieuw. Ook het uitbeelden van onze wensen is al routine geworden, al blijkt deze Mongoolse man andere gebaren gewoon te zijn.

 

DSC03900.JPG

Wederom is het allemaal tevergeefse moeite, we rijden 50 kilometer en de reparatie is alweer verleden tijd. Voor de vijfde keer… Dit lijkt echt een straatje zonder einde te zijn. We demonteren de schokbreker en installeren onze noodoplossing: tennisballen in de veer. Hopelijk helpt dit om de finish te bereiken!

DSC03915.JPG