Dag 16 – Mama, mag ik in de Kaspische… Zee zwemmen?

DSC01784.JPG

Gewekt door de eerste zonnestralen, borgen we onze tenten weg op ons dakrek. Begeleid door het honingzoete geluid van onze trouwe viercilinder, zetten we koers richting Bakoe. De teleurstelling van Naftalan was immers doorgespoeld en we keken reikhalzend uit naar de hoofdstad. Bij het naderen van de stad waren de jaknikkers rijkelijk verspreid over het woestijnachtige landschap. We reden de stad binnen, en al gauw deed een andere automobilist teken dat we plat aan het rijden waren. In een rustig straatje gooiden we een nieuw wiel van ons dakrek op, waarna we de schroef vonden in onze platte band. We konden het gat stoppen en het wiel bovenop de auto zwieren. Na deze technische stop zochten we een parkeerplaatsje en besloten in de richting van de Kaspische Zee te wandelen. Onderweg aten we voor een appel en een ei een plaatselijke kebab en zagen we de Maagdentoren en de Flaming Towers. We keken er enorm naar uit om een duik te nemen in de zee maar jammer genoeg dreef er overal olie rond. We gaan ervan uit dat deze afkomstig is van de vele boorplatformen die de Azerbeidzjaanse kust rijk is.

DSC01796.JPG

Bij het buitenrijden van de stad zagen we aan de horizon 5 afgedankte boorplatformen verschijnen. We besloten een kijkje te nemen en waren verrast om een mooi strand en vele badgasten aan te treffen. Hier was het water klaarblijkelijk niet vervuild. We besloten dan ook even onze borst nat te maken. Het geeft een onwerkelijk gevoel om tussen gigantische boorplatformen te zwemmen.

G0018272.JPG

De Panda was nog niet afgekoeld of we vertrokken weer op zoek naar een slaapplek. Na het afgaan van enkele kleinere wegen, bleken we omgeven te zijn door een natuurreservaat. Uit het niets begon een taxichauffeur ons te achtervolgen en hetgeen zich daarna afspeelde was ronduit bizar. De grenswachter van het reservaat bleek bevriend te zijn met de taxichauffeur en het was met name deze taxichauffeur die ons geld vroeg om in het reservaat te overnachten. We konden afdingen tot 5 euro en zo betaalden we voor het eerst in ons leven smeergeld. We reden het reservaat in en op een stoffige plaats, tussen de bergen en de rotsen, besloten we onze tent op te zetten op een moddervulkaan. De situatie was heel bizar maar het uitzicht was absoluut de moeite waard. Wakker worden met zicht op de Kaspische zee, das toch wel 5 euro waard!

DSC01838.JPG

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s