Dag 19 – De Reddende Ridder

DSC01913.JPG

Ook al was onze kamer allesbehalve degelijk, we hadden tenminste nog eens binnen geslapen. ‘s Morgens trokken we de stad in op zoek naar een simkaart en ontbijt. De Iraanse rial is een zeer zwakke munt, wat maakt dat 1 euro op de zwarte markt 120 000 rial oplevert. Het gaat hier dus steeds over enorme bedragen wanneer er iets gekocht moet worden. We merkten bovendien ook op dat mensen steeds 1 of 4 nullen weglaten. Zo kost een brood in Tabriz 15 000 rial (ongeveer 12 eurocent) maar de mensen zeggen er 1 500 tegen. Een beetje verwarrend voor deze drie westerlingen.

Het brood dat we kochten, werd voor onze neus gebakken. Het platte brood werd uit de oven gehaald en nog geen minuut later hadden we het in onze handen. Over een warme bakker gesproken.

Iets later dan gehoopt, konden we de stad verlaten om asfalt te vreten. Het plan was om voor Teheran wild te kamperen. De kilometers verliepen echter sneller dan verwacht en we zagen de kans om voor het donker net voorbij de hoofdstad onze tenten op te zetten. Op die manier belandden we midden in de avondspits op de ring van Teheran. De drie voorziene rijstroken werden door iedereen genegeerd en er werd maar wat op gevoel gereden. De ene auto of scooter deed dat al wat zigzaggender dan de andere. Hier moet je goed wakker zijn in het verkeer! Heel erg veel mensen toeterden en zwaaiden naar ons. “Welcome to Teheran!” hoorden we heel vaak door de open autoruiten. Er kwamen zelfs mensen naast ons rijden om ons met allerlei handgebaren uit te nodigden om bij hen thee te gaan drinken. We sloegen alle uitnodigingen af maar het hele gebeuren voorzag ons wel van het nodige entertainment.

DSC01914.JPG

Zogezegd, zo gedaan, we zochten een rustige plek net voorbij Teheran en vonden een prachtig veld naast een klein landweggetje. We zetten onze tenten op maar al gauw passeerden er enkele jonge mannen op de motor. Ze stopten en trachtten met ons te communiceren. Via gebaren en een vertaalapp konden we elkaar wel een beetje verstaan. Een van de jongens bood ons marihuana aan en vroeg of we geen alcohol bij hadden. Anderen boden ons aan om bij hen te komen eten en slapen. Ook een iets oudere man in zijn pick-uptruck bood dat herhaaldelijk aan. Na de lange dag wilden we niets liever dan op ons gemak eten en gaan slapen. De vriendelijkheid begon om te slaan in opdringerigheid en we kregen het een beetje op onze heupen. Na een poosje werden we alleen gelaten en begonnen we ons brood te verorberen, tot opeens diezelfde pick-up terug stopte. De man vroeg nogmaals om bij hem te slapen en was duidelijk een beetje opgejaagd. Na zijn aanbod herhaaldelijk af te wijzen kon de man ons uiteindelijk toch overtuigen om met hem mee naar huis te gaan. Hij vertelde ons namelijk dat het op onze kampplek niet veilig was. Snel, snel, snel en verfrommeld staken we onze tenten en overige spullen in zijn pick-up en reden hem achterna. We snapten de haast van de man, Mahmoud, niet echt. Nog geen vijf minuten later reden we door een grote poort een binnenkoer op. Hij verwelkomde ons in zijn huis en stelde ons voor aan zijn familie. Het huis bestond uit één grote zaal en een keukentje. De zaal was volledig bedekt met tapijt en, op de 18 stoelen die aan de zijkant van de ruimte stonden na, volledig leeg. Niemand gebruikte de stoelen. We kregen elk een rijkelijk gevuld bord met fruit en communiceerden verder met de man. Het bleek dat Mahmoud de jonge mannen op de motor had horen zeggen dat ze ons ’s nachts gewapend gingen komen beroven. Nu pas begrepen we waarom Mahmoud ons daar zo snel mogelijk weg wou. We beseften plots waaraan we waren ontsnapt en zijn Mahmoud er dan ook eeuwig dankbaar voor.

WhatsApp Image 2019-08-07 at 23.28.18 (1).jpeg

Nadat we een beetje bekomen waren va dit verhaal, aten we aan een lakentje op de grond met de hele familie, de mannen althans. De vrouwen hielden zich op de achtergrond in de keuken. Ook een hand geven aan een vrouw is blijkbaar niet gebruikelijk in Iran. Na het avondmaal gingen alle familieleden naar huis en sliepen wij met Mahmoud op dezelfde plek waar we gegeten hadden. Er werden enkele dekentjes en kussens gelegd en zo gingen we de nacht in. Dankzij Mahmoud ontsnapten we aan een serieuze tegenslag en daarnaast werden we nog eens enorm in de watten gelegd! Wat een held!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s