Dag 21 – The Dictator

DSC01933.JPG

De andere teams die we gisteren tegenkwamen, waren bezig over vertrekken om vier uur ’s morgens, wat voor ons wel een wake-up call was. Iets minder diehard als we zijn, draaide de motor van onze Panda zijn eerste toeren om zeven uur. De weg was gelukkig beter dan we verwachtten en tegen halfelf stonden we in een dorpje aan de grens. In een buurtwinkel waar we ook water kochten, konden we dollars en Iraanse rial omwisselen in Turkmeense manat.

DSC01945.JPG

Ook in Turkmenistan is de officiële wisselkoers heel verschillend van die die je kunt krijgen op de zwarte markt. We hadden geen weet van de echte wisselkoers aangezien we niet kunnen vertrouwen op de officiële cijfers. Achteraf bleek dat we een goeie deal hadden gesloten. We stonden op het punt een land binnen te gaan waarvan we (buiten de info op Wikipedia) helemaal niets wisten. De Turkmeense militairen waren allemaal vriendelijk en alle administratieve stappen werden doorlopen. Een kleine vier uur later stonden we aan de Turkmeense kant, met een gps-tracker van de overheid. Op die manier volgde het Turkmeense apparaat ons doen en laten. In deze dictatuur mag je niet zomaar overal komen of met iedereen omgaan. Het was verplicht om op hotel te gaan en ook dat kan dus gecheckt worden met die tracker. We besloten het risico niet te nemen om ’s nachts gewekt te worden door een politieofficier omdat ze zagen dat we wildkampeerden.

DSC01943.JPG

 

De hoofdstad Ashgabat ligt op 35 kilometer van de grens, 30 daarvan zijn militair domein waar we niet mochten filmen of de auto stoppen. De slingerende bergweg leidde ons steeds dichter tot we aan de voet van de bergketen de fabelachtige stad konden bewonderen. Plots veranderde de weg in een brede laan met 3 rijstroken in elke richting terwijl er geen andere auto te bespeuren viel. Onze monden vielen open van verbazing: enorme gebouwen, stadia, prachtig afgewerkte straten, een gigantisch park met de mooiste monumenten.

DSC01946.JPG

Alles, maar dan ook alles, was in het wit en in het goud afgewerkt, tot aan de verkeerslichten toe. Overal zagen we vrouwen die poetsten, elk kiezelsteentje of haartje werd van straat geplukt. Maar de leegte van de straten viel des te meer op. De brede lanen en voetpaden waren heel erg leeg voor een stad als dit. In Ashgabat heb je geen keuze tussen verschillende soorten overnachtingen. Een hotel is duur (deze moeten bij wet met dollars betaald worden) en heel erg chique. Niet veel later stonden we in de gouden lift op weg naar onze kamer.

DSC01949

Na het natmaken van onze borst in het binnen- en buitenzwembad, besloten we te gaan eten in het restaurant op de zestiende verdieping. Omdat vanaf nu alles wel met de Turkmeense manat kon betaald worden, waren de extra kosten heel klein naar Belgische normen. Niemand van ons drie had ooit al een soortgelijke stad gezien, het aanzicht van deze grandeur voelde zo onwezenlijk aan.

DSC01955.JPG

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s