Dag 24 – De verdwenen zee

DSC02266.JPG

Fragment uit het leven van Miguel: Rol 24, paragraaf 3, vers 7

Hoe lang zou ik al dromen over de Aral Zee? Ik weet het! Exact 10 jaar, sinds de les Aardrijkskunde in het 3emiddelbaar. Het is zo een plaats waarvan ik dacht dat ik er nooit zou komen, en toch, vandaag is het zo ver. Het is een omweg van twee dagen maar dat houdt ons niet tegen. Al vroeg zetten we koers naar het oude vissersdorpje Moynaq. De weg zit vol putten die gecamoufleerd zijn door vlekken pek. De spoorvorming op het asfalt is zo enorm dat we af en toe over de weg schuren met onze sump guard.

DSC02314.JPG

En dan is het eindelijk zo ver! Op een klif van 10 meter hoog zetten we de auto stil en turen we over de enorme vlakte; een lege woestijn. Dit ooit zo bloeiende vissersdorpje is nu een nederzetting in het midden van de woestijn. De leegte voor ons werd ooit gevuld door een prachtig zeezicht.

 

 

DSC02322.JPG

De Aral Zee was ooit een grote binnenzee. In het tijdperk van de Sovjet-Unie werd er een nieuw irrigatiesysteem geïntroduceerd, waardoor de zee in 40 jaar tijd voor 90% opdroogde. Nu ligt de ‘kust’ op 180 kilometer van Moynaq. In het landschap zien we de verschillende overblijfselen die ons herinneren aan Moynaqs bloeiperiode. Zo staat er nog een vuurtoren, zijn er restanten van een haven en liggen er enkele scheepswrakken.

DSC02304

Met de Panda dalen we af naar de bodem van de zee. In de verte zie ik al de scheepswrakken liggen, exact hetzelfde zoals ik ze zo vaak gezien heb op Wikipedia. Hoe dichter we komen, hoe losser het zand wordt, tot we op een moment volledig vast zitten. Er ontstaat een gevoel van euforie in de auto: eindelijk zitten we vast! We duwen de Panda nog enkele meters verder tot we de scheepswrakken bereiken. Er is geen mooiere plaats om vast te zitten, we besluiten om hier te overnachten. We maken een wandeling door de duinen op zoek naar internet zodat we de blogs van voorbije dagen kunnen posten.

 

 

 

DSC02330.JPG

Na een kale reis keren we terug naar onze kampplek waar Elias pannenkoeken bakt. ’s Nachts worden we nog getrakteerd op een volle sterrenhemel mét vallende sterren, prachtig! Voldaan kruip ik in mijn tent op de bodem van de zee, 20 meter onder de zeespiegel, langs een 60 jaar oud wrak. Had je mij een jaar geleden verteld dat ik ooit in de Aral Zee zou overnachten, ik zou je niet geloofd hebben!

DSC02382.JPG
De Panda met de Grote Beer op de achtergrond. Team Navigator verliest het noorden niet uit het oog!

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s