Dag 32 – Handige Harry’s

 

DSC03140.JPG

De nacht bracht raad en we hadden een plan A, plan B, plan C… Het ene weliswaar al wat realistischer dan het andere. In Sary Tash, het kleine dorpje waarin we ons bevonden, werd de dorpskern gevormd door een T-splitsing van twee asfaltwegen. Daarrond waren een aantal huisjes op een willekeurige manier neergepoot. Wat er hier doorgaat voor woning kan naar Belgische normen beter omschreven worden als een oude stalling of omgebouwde zeecontainer. Plan A bestond eruit om aan het tankstation te zoeken naar een vrachtwagenchauffeur of reiziger die epoxylijm bij zich had. Met die tweecomponentenlijm dachten we de scheur in onze versnellingsbak te kunnen herstellen. Tegenover het tankstation stond bovendien een 20-voet container die was omgebouwd tot minimarket.

DSC03103.JPG

Een van de schappen in de container werd ingenomen door benodigdheden voor de auto. We konden onze ogen niet geloven toen we tussen deze spullen één pakje epoxylijm vonden. Toen we met dit toonzaalmodel aan de kassa verschenen, bleek de vrouw die deze winkel uitbaatte over en hele doos epoxylijm te beschikken. Het was een klein mirakel! We besloten dan ook ineens 10 pakketjes te kopen. Zo zouden we nog wat reserve hebben. Naast epoxylijm hadden we ook nood aan olie voor de versnellingsbak. Ook dit bleken ze te hebben in de minimarket. Het zoontje van de bazin werd de container uitgestuurd en even later kwam hij terug met 5 liter van de juiste soort olie. We waren duidelijk niet de eerste mensen die onze auto stuk gereden hadden op de Pamir Highway en hulp zochten in het eerste dorpje in Kirgizstan.

DSC03126.JPG

Nu we alle benodigdheden verzameld hadden, kon het sleutelen beginnen. Wessel en Esmee bleven na hun ontbijt in ons guesthouse nog even plakken. Zo kon Wessel helpen meedenken over een oplossing voor het probleem. Hij bracht vaak goede ideeën aan en zijn enthousiasme werkt nu eenmaal zeer aanstekelijk. Nadat de zoektocht naar een autobrug niets had opgeleverd begon er bij Miguel iets te dagen. Voor ons guesthouse lag een uitgedroogde beek. Hierover waren twee betonblokken geplaatst die moesten dienen als brugje voor auto’s. Als we in de beek kropen, konden we dat brugje gebruiken als werkbrug voor onze bolide.

DSC03107.JPG

Nu kon het echte werk beginnen. Nadat we van Wessel de juiste sleutel hadden gekregen, werd de olie die nog restte in de versnellingsbak afgelaten en opgevangen. Terwijl wij druk in de weer waren, wouden onze Nederlandse kompanen stilaan vertrekken maar ook bij hen sloeg het noodlot toe. De rode Nissan Micra wilde niet starten waardoor we in hetzelfde schuitje terechtkwamen. De startmotor draaide wel, maar het leek alsof de motor geen brandstof kreeg. Het koppel verving de brandstoffilter en de bougies, maar ook dat leek het probleem niet te verhelpen.

 

 

DSC03125.JPG

Miguel en Olivier waren ondertussen druk in de weer met het schoonmaken van de onderzijde van de versnellingsbak. Eerst met een tandenborstel en zeepsop, vervolgens met ontvetter.

DSC03141.JPG

Elias daarentegen had de sumpguard van de auto meegenomen naar het dorp. Hij was namelijk op zoek gegaan naar een lasser die er een extra bescherming voor de versnellingsbak op kon lassen. Ook deze zoektocht bleek een succes. Ergens in een rode container aan de dorpsrand woonde weldegelijk een lasser. Met gebaren werd duidelijk gemaakt wat we wilden en het extra plaatje werd erop gelast. De Belgische veiligheidsnormen werden echter wel achterwege gelaten. Zo ging de man slijpen zonder veiligheidsbril en lassen met een zonnebril als bescherming. Met de aangepaste sumpguard als trofee verscheen Elias weer aan de geïmproviseerde brug waarop de Panda stond.

 

 

DSC03144.JPG

De eerste laag epoxy was ondertussen al aangebracht door de samenwerkende vennootschappen OllieMetaal nv en EpoxyMigi bvba. Na het drogen van de eerste laag werd het proces herhaald voor een tweede en een derde laag.

DSC03145.JPG

 

Nu het lek gedicht was kon het vullen van de versnellingsbak met verse olie beginnen. Ook onze Nederlandse vrienden hadden op dat moment een gelukje. De lasser bleek ook iets van auto’s te kennen en zijn woning lag bergaf. Met onze hulp werd de Nissan Micra de helling afgeduwd en tegen beter weten in probeerde Esmee op deze manier zonder startmotor de motor te starten. Wonder boven wonder ging de auto aan het ronken. Nog geen seconde later werd het gezellige gepruttel van de 4-cilindermotor overstemd door de euforische kreten van Wessel. Ze besloten de motor niet meer uit te zetten en snel te vertrekken. Ze wouden namelijk de stad Osh bereiken waar de auto deftig zou kunnen nagekeken worden door een echte garagist. Bij het afscheid namen we nog samen een foto.

DSC03154.JPG

De vulklep voor onze versnellingsbak bleek op een heel onpraktische plaats te zitten waardoor we een mechanisme moesten improviseren. Met een rubberen buisje en een zelfgemaakte papieren trechter bleek ons derde prototype het goede te zijn. Traag maar gestaag liep de olie onze versnellingsbak in. De sumpguard werd weer op zijn plaats geschroefd en het lek leek gestopt. Voor ons vertrek tankten we onze benzinebak nog eens vol en reden nog eens langs de lasser.

DSC03157.JPG

Een stukje van onze ophanging bleek eerder al doorgeroest te zijn en omdat deze lasser efficiënt en goedkoop te werk ging, was dit een uitgelezen kans. Onze schuld bleek een kleine 6 euro en 3 sigaretten te zijn. Dankzij het werk van deze man konden we met een gerust hart de baan op.

DSC03177.JPG

 

Ondertussen was het al vroege namiddag. We reden dan ook in één keer tot Osh waar we gingen eten. Hierna reden we nog eens 50 kilometer om naast een rivier een plekje te vinden om te kamperen. Tot onze grote blijdschap bleek er nog geen enkele druppel olie langs onze herstelling te zijn gelopen. De epoxylijm had het meer dan 200 kilometer uitgehouden wat ons geruststelde voor de rest van de reis. We dachten dat we eindelijk even konden rusten maar dat bleek misplaatste hoop. Onze motor was nog niet koud of een man kwam vertellen dat we beter iets verderop stonden. Via gebaren kon hij duidelijk maken dat dit zijn eigendom was en hij probeerde ons een heleboel duidelijk te maken waar wij geen snars van snapten. Hij bood ons ook bessen aan om daarna te vertrekken. Wij bleven nog een tijdje in de auto zitten aangezien er geen plaats was voor onze kampeerstoeltjes.

DSC03190.JPG

In het pikdonker schrokken we ons rot wanneer de bebaarde man van middelbare leeftijd plots weer aan ons ruitje stond te zwaaien om snel weer te verdwijnen. We luisterden wat muziek toen er zich een halfuurtje later opnieuw een heel absurde situatie ontwikkelde. Weeral hoorden we enkele voetstappen en we draaiden onze hoofden. De man was voor de tweede keer uit het niets vanuit het donker opgedoken en met zijn twee handen hield hij een levende vis vast. Aangezien het bijna middernacht was, wij dachten alleen te zijn en niets hadden gevraagd, was dit heel erg schrikken. Het werd ons duidelijk dat hij de vis net uit de rivier had gehaald (hoe? geen idee) en dat hij ons deze wou aanbieden. We schudden geschokt maar vriendelijk met onze hoofden. De man haalde zijn schouders op, draaide zich om en zette enkele passen richting de rivier waar hij met een plons de vis opnieuw de vrijheid schonk. Hierna trok de man zich opnieuw terug in de duisternis. Ditmaal gelukkig voorgoed! Moe van de lange dag kropen we onze tent in waarna we direct in slaap vielen en droomden over versnellingsbakken, landschappen en bougies.

DSC03193.JPG

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s