Dag 44 – Lezerswedstrijd

Onze drie kameraden hebben vaak een andere beleving van de dag. Wat positief is voor de ene, blijkt negatief voor de andere. Daarom besloten we van dezelfde dag elk onze eigen (lichtelijke gekleurde) beleving weer te geven. Verbind jij de juiste tekst met de juiste Navigator? De winnaar van ons concours mag een mooie pet verwachten in de bus. Schiftingsvraag: Hoeveel kilometer (volgens de kilometerteller van de auto) zullen we afgelegd hebben deze reis bij aankomst in Ulan Batar?

DSC03972.JPG

Tranen van teleurstelling

Om 7u word ik gewekt door Elias. Wanneer ik smeek om te snoozen, geeft hij hier niet aan toe. Vooruit dan maar, het kamp opruimen en in de auto. De eerste shift, mijn shift, leidt ons over kronkelende zandpaden doorheen het heuvelachtige landschap, precies zoals ik mij Mongolië had voorgesteld, alleen een gebergte in de achtergrond ontbreekt nog. De grootste teleurstelling volgt 100 kilometer na het vertrek, wanneer de zandweg over gaat in een vers aangelegde asfaltweg. In de auto hoor ik vreugde kreten, al ben ik het hier niet mee eens. Toegegeven, deze wegen zijn op deze moment beter voor onze uiteenvallende auto, maar wat een zonde van dit prachtige land. We hebben 17.000 kilometer gereden, 40 dagen onderweg, een drone en videomateriaal meegesleurd, om dan hier op de beste asfaltwegen van deze trip terecht te komen en tegen 100 km/h door het landschap te vlammen.

DSC03978.JPG

Ja, ik ben teleurgesteld. Het ergste moet nog komen: het gedeelte over de auto. Een dikke 200 kilometer op het asfalt verder horen we geschuur achteraan. Blijkt dat de tennisballen in de veer stuk zijn, waardoor het wiel tegen de wielkast aan schuurt. In het volgende dorpje gaan we voor de zesde keer op zoek naar een garagist. Ik ben het moe om telkens weer opnieuw te beginnen, onze wens uiten via gebaren, om achteraf te zien dat ze er niets van begrepen hebben. Maar goed, we moeten door, en deze keer leggen we onze wil op. We proberen een andere aanpak en verbazend genoeg lijkt de garagist ons te begrijpen. We lassen een dikkere bout tegen het frame om een steviger bevestigingspunt te vormen. Ik zie de lasser pitsen met zijn ogen en gebaar hem dat hij beter een lasbril kan opzetten. Samen met zijn twee collega’s schiet hij in de lach, deze westerling geeft duidelijk een absurde suggestie. Zijn werk ziet er proper en stevig uit, deze keer hebben we er meer vertrouwen in. Hopelijk maakt deze reparatie verleden tijd van dit probleem. Nog 1500 kilometer tot de finish…

DSC03981.JPG

Het leven zoals het is: Dag …

De ochtendstond heeft goud in de mond, moet Elias gedacht hebben toen hij me wekte. Ook hebben we geen idee hoe de komende ruim duizend kilometer naar Ulaan Bataar zal zijn. Deze twee redenen brengen ons ertoe om vroeg te vertrekken. We vertrekken weer door de pittoreske paadjes waar we geen snelheden hoger dan 40 km/h kunnen halen. Alsof de auto wil zeggen dat we te veel aan het trillen zijn, vliegt plots één van onze reservewielen voor onze neus over motorkap. Dit vind ik grappig noch zorgwekkend. Nadat we even de koppen bijeen steken over hoe we een riviertje kunnen oversteken, hebben we even tijd om ons te wassen in de desbetreffende waterloop.

DSC04004.JPG

Ook onze afwas wordt gedaan in dit frisse, kristalheldere water. Nog een halfuurtje later gaan de wegeltjes weer over in asfalt en de snelheid kan opgedreven worden. Bij een check van onze auto blijkt de ophanging alweer een knauw te hebben gekregen, de tennisballen zijn namelijk kapot. Even later staan we bij de garagist van het dorp. Deze garagist is de eerste van de vele garagisten waar we al beroep op deden, die luistert wat we willen en ook echt mee nadenkt. De oplossing die daaruit voortvloeit, is weer iets nieuws en we hebben er vertrouwen in. We slaan onze tenten op eventjes buiten het dorp en wensen elkaar een goede nachtrust toe.

DSC04016.JPG

La Vie en Rose

Ik word gewekt door Elias en fris als een hoentje kruip ik uit mijn tent. De zonsopkomst is prachtig. We maken lange dagen die echt wel in je kleren kruipen maar gelukkig heb ik niet veel slaap nodig en ben ik een waar ochtendmens. Ik heb vandaag echt zin om kilometers af te leggen en met een broek vol goesting (zo zeggen ze dat als ik mij niet vergis?) kruip ik in de auto. Ik begin de dag met een shift als navigator, waarbij ik Miguel door het kluwen van zandwegen en paden loods. We doen het rustig aan om de auto te sparen en hebben daardoor alle tijd om de prachtige landschappen rondom ons te aanschouwen.

DSC04029.JPG

De ongerepte natuur maakt heel wat emoties bij me los, ik geniet van elk moment. Na een aantal uur wisselen we de zandwegen in voor vers asfalt. Ook in de auto wordt er van positie gewisseld, ik neem het stuur over. Het wegdek is fantastisch en de Panda, ons mankepootje, is terug in zijn element. We kunnen heel wat kilometers afleggen maar het is warm in de auto. Ik rijd de tank leeg en stop aan een supermarktje. Terwijl Miguel op zoek gaat naar een ijsje vullen Elias en ik de tank. Het is hier dat we opmerken dat onze tennisballen het begeven hebben. We laten een zesde reparatie uitvoeren en vol goede moed rijden we terug de natuur in. Ik ben gelukkig.

DSC04030.JPG

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s