Blog

 

Een week tot de start!

dsc_7321.jpg

Nog een week tot de start! Op zaterdag 20 juli vertrekken we in de ochtend vanuit Antwerpen. Voor dat we aan de tocht van 16.000 kilometer beginnen moeten we nog heel wat voorbereiden. Dankzij Buga Auto Antwerpen staat onze auto nu volledig op punt! Naast een groot onderhoud, kreeg de Panda ook een nieuw remsysteem voor een verhoogde veiligheid tijdens de reis. Dit en nog tientallen andere problemen die de Antwerpse garage oploste, maken dat we zeker de finish zullen halen. Veel dank aan Buga Auto voor deze sponsoring.

Komende week werken we vooral aan de inrichting van de auto, we maken opbergruimten voor de bagage. Ook installeren we verschillende elektrische systemen voor het opladen van onze elektronische toestellen en voor extra verlichting onderweg. We overlopen de geplande route nogmaals en we controleren onze time table. Met de aanvraag van verschillende documenten hebben we heel wat pech gehad, hierdoor heeft de aanvraag van het Russisch visum veel vertraging opgelopen. Vrijdag middag mogen we het visum op de valreep afhalen, dat belooft een spannende week te worden…

De foto bovenaan is getrokken aan het Havenhuis van Antwerpen. Op de foto staat Jacques Vandermeiren, CEO van de Haven van Antwerpen, samen met het team. De haven van Antwerpen steunt al jaren Mercy Ships en dus staan ze ook volledig achter ons initiatief!

Dag 1 – We zijn vertrokken!

DSC00993.JPG

Gisteren morgen vertrokken we vanuit Antwerpen richting Praag, waar maandag de rally officieel van start gaat. We namen aan de Waagnatie afscheid van vrienden en familie en er vond nog een fotosessie voor Het Laatste Nieuws plaats. Morgen publiceert de krant een artikel over ons in de papieren versie Regio Antwerpen.

De eerste dag was al een goede test voor onze Panda. We reden door hevige stortbuien en beklommen verscheidene heuveltoppen. Al onze spullen zijn droog gebleven, gelukkig. ’s Nachts kamperen we nabij Wichmannshausen in een veld met zicht over het dal, prachtig om met dit zicht in de tent te kruipen!

Dag 2 – Launch party in Praag

DSC01020

Na een stormachtige nacht in ons tentje stonden we op met een prachtig zicht op de heuvels omsluierd door wolken. Een kort ontbijt genomen en weg waren we, kilometers malen om voor het vallen van de avond de launch party te bereiken. Door ons uitgekiende time management vonden we nog de tijd om een tussenstop in te lassen in Pilsen. Op deze plaats, waar de pils is uitgevonden, namen we even rust en werden we familiair met de Tsjechische Kronen. Een kleine honderd kilometer verder kwamen we aan in junktown. Het pop-up dorp nabij Praag waar de openingsceremonie gehouden zal worden. De locatie was een verlaten nucleaire site midden in een bos waar de ruim 250 teams verzamelden om kennis te maken met elkaar. Onze auto moet niet onderdoen voor de meeste andere auto’s, al zitten er pareltjes tussen. Met een hoop activiteiten en nog meer gekke mensen was dit een hele beleving!

Dag 3 – Bratislava

DSC01034.JPG

Terwijl wij net als onze honderden collega’s onze tenten opkraamden, drong ons het besef pas echt door dat ons een hele onderneming wacht. Om 10 uur werden alle mensen verwacht op een centraal pleintje waar een presentator allerlei mensen naar voren riep. Zo moest degene met de mooiste auto extra ballast meenemen. De groepssfeer was geweldig, je voelde dat iedereen er zin in had. Niet veel later werden de ronkende machines één voor één losgelaten en een stoet van de kleinste, gekste en oudste auto’s ging onder onze neus door de grote startpoort tot wij aan de beurt waren.

DSC01051.JPG

Al gauw kwamen we de snelweg op om asfalt te verslinden. Verslinden is een gek gekozen woord want veel sneller dan 95 kilometer per uur halen we niet 😉 Steeds kwamen we de andere rally’ers tegen. Maar naarmate de dag vorderde, verminderde dat aangezien er steeds meer mogelijkheden komen om andere wegen te nemen. Na een lange dag besloten we ons tentje op te slaan vlakbij Bratislava. Na op twee plaatsen weggejaagd te zijn, besloten we dan om een camping op te zoeken. Daar troffen we enkele Nederlandse, Engelse en Amerikaanse deelnemers aan dus hadden we een gezellige avond met de uitwisseling van enkele tips.

Dag 4 – Een lange dag

DSC01068

Elias in Bratislava

We zetten onze wekker vroeg, maar tot onze verbazing deden de anderen dat ook en waren ze voor ons weg. We namen rustig de tijd om even het centrum van Bratislava te bekijken. Een niet zo grote maar wel mooie stad. Na ons ontbijt vervolgden we onze weg vol goede moed. We stopten amper en tegen de late namiddag waren we al aan de Roemeense grens. Zonder problemen geraakten we erdoor. We hadden zelfs een fijne conversatie met de grenswachter.

DSC01070.JPG

Poseren aan de Donau

We zouden morgen graag genoeg tijd hebben om te genieten van het mooie landschap bij het oversteken van een van de mooiste bergpassen van Europa, de Transfageresan. Daarom reden we vandaag wat extra kilometers. Om in de juiste richting te geraken, namen we een weg die geen autosnelweg is. We reden door de dorpen waar veel verval, armoede en straathonden te zien waren. We reden vandaag 750 kilometer, een vermoeiende dag… We bereikten een camping en vielen als blokken in slaap na het verorberen van een avondmaal gemaakt op ons campingvuurtje. Momenteel doen we veel autosnelwegen, maar vanaf Turkije zal dit normaal gezien afnemen.

DSC01080.JPG

Grensovergang naar Roemenië

Dag 5 – De mooiste weg ter wereld!

DSC01121

Voor de eerste keer ruilen we de autostrade in voor kleine bergwegjes. Vandaag hebben we slechts één doel, de Transfagarasanpas. Het drietal van Top Gear benoemde deze weg tot ‘de mooiste weg ter wereld’. Deze uitspraak willen wij even op de proef stellen. We benaderen de pas langs het Noorden. Het is mistig, koud en extreem druk op de weg. Om de top te bereiken is er een enorme fille, enkele wagens keren om, vele volgen hun voorbeeld maar wij volharden.

DSC01101

Eens op de top rijden we door een tunnel en daar slaat de sfeer volledig om. Vreemd genoeg is er geen verkeer, de mist is weg, de zon schijnt en voor ons ligt een weg zoals spaghetti over het landschap uitgestreken. Wat een uitzicht! Olivier staat te popelen om deze weg aan te vallen, we vliegen er meteen in. Over het perfecte asfalt kronkelen we langs de berg naar beneden, door bossen en langs meren, het houdt niet op! Ja, dit is de mooiste weg ter wereld!

created by dji camera

Onderaan de berg woont Stephan, een collega van Elias die hij leerde kennen tijdens zijn 5 maanden durende stage aan boord. We worden enorm gastvrij ontvangen door het gezin, BBQ en een pint, niets ontbreekt. Ook bieden ze ons een frisse douche en een slaapplek aan, we worden behandeld als prinsen!

DSC01143

Dag 6 – Een laatste keer samen met de andere teams

DSC01162.JPG

’s Avonds is er een laatste samenkomst georganiseerd voor alle deelnemers van de Mongol Rally. We besluiten er naartoe te gaan om nog wat te socializen met de andere teams en hier en daar nog wat tips uit te wisselen alvorens we het Europese vasteland achter ons zullen laten. Tijdens het rijden op de snelweg merken we op dat onze Panda op onverklaarbare wijze plots veel beter presteert! Waar onze topsnelheid eerst rond de 100 km/h schommelde, kunnen we nu nog gas bijgeven aan die snelheid. Wat een wagen.

DSC01172.JPG

We komen samen op een camping aan de Zwarte Zee in Vama Veche, vlakbij de Roemeens-Bulgaarse grens. Het feestje op het strand was aangenaam want we maakten nog kennis met enkele teams die we voordien nog niet spraken. Al bij al een heel gezellige avond!

DSC01184.JPG

Dag 7 -Van Roemenië door Bulgarije tot Turkije

DSC01203.JPG

Vandaag een minder interessante dag. Omdat we morgen de dag in Istanbul willen doorbrengen, moeten we 550 km over kleine baantjes afleggen. We vertrekken vanuit Roemenië en rijden door Bulgarije, waar we een glimp opvangen van het prachtige Varna. Op de weg jagen de Bulgaren ons heel wat schrik aan, de inhaalmanoeuvres van de tegenliggers zijn zo nipt dat we bijna zelf de berm wilden inrijden.

DJI_0011.JPG

Op de grens met Turkije hebben we nog even wat problemen met ons visum dat bijkbaar niet in orde was. Gelukkig konden we aan de grens een nieuw visum kopen. Op 40 km van Istanbul slaan we ons kamp op. Elias kookt, Olivier en Miguel zetten de tenten op. Morgen staan we vroeg op om de stad in te trekken. We hebben er alvast zin in!

Dag 8 – Rustdag in Istanbul

DSC01219

Voor zonsopgang worden we wakker om ons kamp af te breken. We hebben namelijk schrik van druk verkeer in Istanbul. De drukte valt mee, het verkeer is vlot, maar doordat we niet over een gps of een detailkaart beschikken rijden we verschillende keren verkeerd. (Zie onze live tracking) Ach ja, dan hebben we de stad toch al vanuit de auto gezien… Via internet konden we in Bulgarije nog rap een hotelletje met privéparking boeken. Bij aankomst blijkt de parking een open terreintje te zijn, de uitbaters raden ons dan ook zelf aan om de auto volledig leeg te maken en alles van het dakrek te halen.

DSC01231.JPG

Na het afhandelen van de formaliteiten is het nog steeds voormiddag, naar deze rustdag hebben we de laatste dagen uitgekeken! We trekken de stad in en bezoeken onder andere de Grand Bazar, de Hagia Sophia en de Blue Mosk. Buiten de toeristische wijken snuiven we ook de lokale sfeer op door thee te drinken tussen de locals.

DSC01284.JPG

Twee dagen geleden verjaarde Miguel, we hadden afgesproken om dit pas in Istanbul te vieren. De avond starten we met een wandeling door de stad waarna we dineren op een dakterras met zicht op de Hagia Sophia en de Blue Mosk. Wat een zicht! Hiervoor is het te doen. We hebben ervan genoten!

DSC01321.JPG

Dag 9 – Race naar Cappadocië

DSC01336

Om onze rustdag wat goed te maken, beslissen we vandaag veel kilometers te rijden. Het is warm vanaf ’s morgens en rond 9 uur rijden we al de Bosporus over via de Ataturkbrug. Onze banden raken voor de eerste maal Aziatische grond en dat voelt goed! Onderweg naar Cappadocië kwamen we nog een ander team tegen dat ook de alomgekende luchtballonen wilde zien. We hebben de hele dag gereden om in de vroege avond aan te komen.

DSC01346.JPG

In het verkeer moet je hier goed opletten en er niet van uitgaan dat iedereen de verkeersregels volgt, want niemand doet dat. Zo zagen we bijvoorbeeld een auto achteruitrijden op de pechstrook van de snelweg omdat hij zijn afslag miste en rechts inhalen is hier schering en inslag.

DSC01364.JPG

Na een vermoeiende dag met ruim 800 km op de teller kwamen we aan in het toeristische dorpje Göreme in een prachtig natuurlandschap! Op een camping waar reeds verschillende andere Rallyers waren aangekomen,c zetten we onze tent op om er vroeg in te kruipen. Om 4 uur is het de bedoeling om op te staan om de talrijke luchtballonnen te zien opstijgen in dit adembenemende landschap.

DSC01368

Dag 10 – Neunundneunzig luftballons in Cappadocia

Het is vroeg wanneer de wekker afloopt en het kost ons enige moeite om uit onze tent te komen. We trekken snel wat kleren aan, vegen de slaap uit onze ogen en springen in de auto. Na een kwartiertje rijden, vinden we de ideale locatie om de luchtballonnen te zien opstijgen. We kunnen onze ogen niet geloven, wat een zicht! Iets om nooit meer te vergeten.

DJI_0022.JPG

Op weg terug naar de camping zijn we er allen steevast van overtuigd dat het echt wel loont om vroeg op te staan. Zo kan je echt wel meer uit je dag halen. Dit pas verworven inzicht weerhoudt ons er echter niet van om terug in onze tent te kruipen en nog een uurtje of twee te slapen. We staan voor een tweede maal op en besluiten een wandeling te maken door het mooie landschap.

DSC01434.JPG

Rond de middag is de Panda opnieuw ingeladen en kunnen we weer vertrekken. We besluiten 400 km te rijden en onze tent ’s avonds op te zetten nabij een prachtig meer. We koken een eenvoudige maaltijd en kruipen er vroeg in. Wederom een topdag!

DSC01470.JPG

Dag 11 – Nu echt de mooiste weg ter wereld! (Volgens ons)

DSC01482.JPG

Het plan was om eens uit te slapen. Tevergeefs want we worden vroeg gewekt door de koeien van herder Yassin die langs onze tenten afritselen. Na een kort gesprek dat voornamelijk uit gebaren bestond, besluiten we de dag in te zetten met een spelletje petanque. Yassin doet zich voor alsof hij het spel niet kent, maar van zodra hij zijn herdersstok tegen de auto laat rusten begint de competitie. Met iedere bal kegelt hij er een van ons weg, waardoor hij steeds wint. Wat eerst leek op de worpen van een onkundige beginner, wordt opeens het spel van een getrainde professional. We accepteren onze nederlaag, nemen afscheid van Yassin en zetten koers naar de D915.

DSC01541

De D915 wordt beschouwd als één van de dodelijkste wegen ter wereld. De baan begint als een autostrade die kronkelt door een prachtig landschap en evolueert naar een onverhard bergpad. We rijden 50 kilometer over het pad, er zijn geen vangrails en er is amper ruimte om een tegenligger te kruisen.

created by dji camera

Dapper brengt de Panda ons langs de afgronden, steile haarspeldbochten en over de toppen veilig naar het dal. Een angstaanjagende rit maar het uitzicht was wel adembenemend. We schreven reeds over de mooie Transfagarasanpas, peanuts, deze weg is onbeschrijfbaar mooier maar je hebt er wel een echte offroader voor nodig.

DSC01559

We hadden de staat van de weg wat onderschat, daarom lag onze gemiddelde snelheid veel lager dan verwacht. Wanneer we in het dal aankomen is het al donker. Inmiddels rijden we langs de Zwarte Zee waar we door het drukbevolkte gebied geen kampplaats vinden. Na een uur rijden zien we opeens een restaurantje met parking. De gastvrouw, Seda, geeft ons niet gewoon toestemming om er ons kamp op te slaan, maar ze biedt ons een huifkar en een maaltijd aan. Wat een onverwachte luxe, hier gaan we vannacht van genieten. Morgen vertrekken we naar Georgië, dan zal internet verbinding moeilijker worden.

DSC01563.JPG

Dag 12 – Het Saint-Tropez van de Zwarte Zee

IMG_20190731_111523

Nadat we op tijd opstonden, kregen we in Seda haar restaurant nog een rijkelijk ontbijt voorgeschoteld. Samen met wat mannen waar we bijna niet mee konden communiceren, kregen we kaas, confituur, brood enzoverder enzovoort. Het kon niet op dus we aten onze buiken vol. We vertrokken wat aan de late kant richting de grens met Georgië. Een Georgische douanier plukte Miguel en Elias uit de auto. Zij moesten als voetganger de grens over. In de schaduw van het imposante grensgebouw moest Olivier met een klein hartje zijn lot ondergaan van douaniers die intimiderend te werk gaan en met argusogen de auto en onze papieren gadeslaan. Aan de voetgangerskant stelden er zich behalve een heel erg lange wachtrij geen verdere problemen. Twee uur en enkele zweetdruppels later geraakte iedereen de grens over en zodoende werd het team weer herenigd.

DSC01575.JPG

Enkele kilometers voorbij de grens vonden we een parking en besloten we om af te koelen in de Zwarte Zee. Die zwempartij deed ons enorm veel deugd! De volgende stop werd Batumi, de stad gekend als paradijs voor rijke Russische toeristen; het Saint-Tropez van de Zwarte Zee. Die reputatie leek echter (althans op het eerste gezicht) niet te kloppen: geen mooi strand, geen jachten, geen sportauto’s… Eerst verorberden we onze picknick in een parkje alvorens wat verder te rijden richting het noorden.

DSC01595.JPG

Enkele kilometers voor de stad Chokhatauri, een stukje de bergen in, vonden we de ideale kampeerplek. Een glooiende weide met een vlak stukje waar we onze tenten plaatsten en de avond doorbrachten. Het flesje wijn dat we eerder op de dag kochten, konden we wel smaken als aperitief. Bij de ondergaande zon een kampvuurtje en goed gezelschap. Wat kan een mens meer wensen? De duisternis was al een tijdje gevallen voor we het vuur doofden en onze tent inkropen voor een welgekomene nachtrust.

DSC01615.JPG

Dag 13 – De zoektocht naar Ushguli

DSC01632.JPG

Vroeg opstaan is intussen routine geworden. Voor dag en douw vertrekken we naar Ushguli, een middeleeuws bergdorpje. De heenweg zou 5 uur in beslag nemen, dat belooft een helse tocht te worden. Het asfalt vloeit door de vallei en wordt regelmatig afgewisseld door onverharde wegen met diepe putten. Dit zijn de zogenaamde ‘land slide areas’, bij hevige regenval spoelt de bergstroom het asfalt weg, daarom doen ze geen moeite om er een goede weg aan te leggen. Het valt ons op dat de locals hun bumpers preventief verwijderen om over deze slechte wegen te rijden.

DSC01625.JPG

We komen een busje tegen dat in panne staat. Na vele handgebaren komen we erachter dat ze zonder benzine gevallen zijn. Heldhaftig schiet Team Navigator te hulp, we helpen hen verder met enkele liters uit onze jerrycans.

DSC01630.JPG
Elias maakt de weg vrij zodat de Panda kan passeren.

Met nog 50 kilometer te gaan tot het bergdorpje, stopt het asfalt en worden we op het onverharde geduwd. Ervan uitgaande dat ook dit een land slide area is en dat de weg weldra zal verbeteren, zetten we onze tocht voort.

DSC01659.JPG

Kilometer na kilometer hopen we op een betere weg. We rijden door een rivierbedding, over omgevallen bomen en langs dreigende rots structuren. In twee uur tijd leggen we slechts 20 kilometer af, nog 30 kilometer te gaan…

DSC01664.JPG

Aan dit tempo geraken we nooit voor het vallen van de avond terug in bewoond gebied. Onze auto is ook niet gemaakt voor deze weg, zelfs voor een echte 4×4 is dit erg zwaar, we besluiten dus om verslagen terug te keren. Heelhuids bereiken we ’s avonds onze kampplek.

DSC01689.JPG

We zijn ervan verwonderd hoe goed onze Panda deze dag heeft overleefd. Ondanks dat hij niet voor zulk ruig terrein ontworpen is, kon hij het toch perfect aan. Ook is het een mirakel dat we geen band lek hebben gereden. Onze sponsor Continental rustte ons uit met hun sterkste banden, dat werpt nu zijn vruchten af. Na het controleren van de bandenspanning en een kleine reparatie aan onze uitlaat kruipen we in onze tent. Een bewogen dag, maar het schip en haar bemanning houden stand.

DSC01691.JPG
Door het het schuren over de grond is de uitlaat een beetje losgekomen. Hopelijk kan deze tijdelijke reparatie de hitte weerstaan.

Dag 14 – Een hartelijk ontvangst in Tbilisi

DSC01693.JPG

Om internet te hebben en ons eens fatsoenlijk te kunnen verfrissen, zochten we een hotelletje in Tbilisi. Na enkele uren rijden via nationale- en snelwegen, en steeds verwonderd te zijn dat hier niet meer ongevallen gebeuren, kwamen we de stad in op zoek naar wifi. Onderweg kochten we langs een kraampje een plaatselijk soort gebak dat ons, een beetje tegen de verwachtingen in, enorm smaakte!

DSC01697.JPG

Die wifi die we zochten, vonden we in een McDonalds. Veel Westerser kan het niet worden maar voor een keer mocht dat wel. We vonden een hotelletje en brachten onze sociale media, site en nieuwsbrief in orde. De gastvrouw van het hotel ontving ons zeer hartelijk en wilde zelfs onze was doen. Zoals wel vaker waren we ook ditmaal met ons gat in de boter gevallen.

DSC01703.JPG

We konden een douche nemen, wat toch wel echt een luxe is geworden. Herboren gingen we in de stad iets eten. Er moeten krachten opgedaan worden want morgen wacht ons weer een grensovergang. We weten nooit wat dat zal geven.

DSC01716.JPG

Dag 15 – Een bewogen dag

DSC01737.JPG

Goed uitgeslapen maakten we onze auto in orde voor vertrek. Niet veel later bevonden we ons op de baan richting de grens met Azerbeidzjan, waar we een uurtje later arriveerden. Net als bij de Turks-Georgische grens, mocht enkel de chauffeur blijven zitten. Dat was deze keer Miguel. Olivier en Elias konden als voetgangers redelijk vlot de grens oversteken, Miguel daarentegen had minder geluk. De auto werd doorzocht en in tegenstelling tot wat de grenswachters eerst zeiden, moest de eigenaar van de auto de grens oversteken. Op papier is Olivier de eigenaar van onze Panda dus Miguel zat zonder paspoort muurvast in niemandsland terwijl Elias en Olivier geen flauw benul hadden van het probleem. Na deze patstelling van ruim een uur werd de situatie opgelost en zo konden we na 3 uur aan de grens eindelijk Azerbeidzjan binnenrijden.

67553195_904505623253059_4880261773829079040_n

We reden overal keurig de maximumsnelheid en toch zagen we plots zwaailichten en knipperende koplampen van een politievoertuig in de achteruitkijkspiegel. We werden aan de kant gezet en Olivier moest in het politievoertuig plaatsnemen. De agenten beweerden dat we geflitst waren en dat we hen ter plekke 100 dollar in cash moesten betalen. Op die manier zouden ze geen PV opmaken en zou de foto uit ‘het systeem’ verwijderd worden. Door zich van de domme te houden en met een beetje geluk wist Olivier weg te rijden zonder iets te betalen. De spanning van de situatie was nog een tijdje voelbaar in de auto.

DSC01735.JPG

Desalniettemin vervolgden we onze weg richting Naftalan, waar je naar het schijnt een bad in ruwe olie kunt nemen. Dat wilden we gedaan hebben! Bij aankomst bleek echter dat deze baden zich enkel in exclusieve hotels of sanatoria bevonden. Een snelle duik in ruwe aardolie zat er dus niet in voor ons. Lichtelijk teleurgesteld dropen we af (maar niet van de olie), om enkele kilometers verder onze tenten op te slaan tussen de duinen. Na de afwas besloten we onze kampeerstoeltjes aan de koffer van onze trouwe vierwieler te zetten. Met de laptop in de koffer genoten we van een cinema-avondje om van de dag te bekomen. Dat konden we wel gebruiken.

DSC01739.JPG

Dag 16 – Mama, mag ik in de Kaspische… Zee zwemmen?

DSC01784.JPG

Gewekt door de eerste zonnestralen, borgen we onze tenten weg op ons dakrek. Begeleid door het honingzoete geluid van onze trouwe viercilinder, zetten we koers richting Bakoe. De teleurstelling van Naftalan was immers doorgespoeld en we keken reikhalzend uit naar de hoofdstad. Bij het naderen van de stad waren de jaknikkers rijkelijk verspreid over het woestijnachtige landschap. We reden de stad binnen, en al gauw deed een andere automobilist teken dat we plat aan het rijden waren. In een rustig straatje gooiden we een nieuw wiel van ons dakrek op, waarna we de schroef vonden in onze platte band. We konden het gat stoppen en het wiel bovenop de auto zwieren. Na deze technische stop zochten we een parkeerplaatsje en besloten in de richting van de Kaspische Zee te wandelen. Onderweg aten we voor een appel en een ei een plaatselijke kebab en zagen we de Maagdentoren en de Flaming Towers. We keken er enorm naar uit om een duik te nemen in de zee maar jammer genoeg dreef er overal olie rond. We gaan ervan uit dat deze afkomstig is van de vele boorplatformen die de Azerbeidzjaanse kust rijk is.

DSC01796.JPG

Bij het buitenrijden van de stad zagen we aan de horizon 5 afgedankte boorplatformen verschijnen. We besloten een kijkje te nemen en waren verrast om een mooi strand en vele badgasten aan te treffen. Hier was het water klaarblijkelijk niet vervuild. We besloten dan ook even onze borst nat te maken. Het geeft een onwerkelijk gevoel om tussen gigantische boorplatformen te zwemmen.

G0018272.JPG

De Panda was nog niet afgekoeld of we vertrokken weer op zoek naar een slaapplek. Na het afgaan van enkele kleinere wegen, bleken we omgeven te zijn door een natuurreservaat. Uit het niets begon een taxichauffeur ons te achtervolgen en hetgeen zich daarna afspeelde was ronduit bizar. De grenswachter van het reservaat bleek bevriend te zijn met de taxichauffeur en het was met name deze taxichauffeur die ons geld vroeg om in het reservaat te overnachten. We konden afdingen tot 5 euro en zo betaalden we voor het eerst in ons leven smeergeld. We reden het reservaat in en op een stoffige plaats, tussen de bergen en de rotsen, besloten we onze tent op te zetten op een moddervulkaan. De situatie was heel bizar maar het uitzicht was absoluut de moeite waard. Wakker worden met zicht op de Kaspische zee, das toch wel 5 euro waard!

DSC01838.JPG

Dag 17 – Een voorbereid team is er twee waard

DSC01861.JPG

Van de moddervulkaan rijden we richting Iran. De afstand tot de grens is net te kort om nog een dag in Azerbeidzjan te blijven, maar net te lang om de grens al over te steken. We besluiten om het vandaag wat rustiger aan te doen zodat we ons rustig kunnen voorbereiden op de grensovergang. In een grensstadje willen we nog wat eten en inkopen doen. Wanneer we in de bank een paar euro’s willen omwisselen naar Azerbeidjaanse manat, worden we door de bankdirecteur gastvrij ontvangen. Gedurende een kwartier wachten we in zijn kantoor (we weten zelf nog niet goed waarom) tot hij teken doet dat het gewisselde bedrag klaarligt. In de vroege namiddag slaan we op 10 kilometer van de Iraanse grens ons kamp op. 40 °C is het, we spannen een doek om wat in de schaduw te zitten. We voelen ons hier precies thuis, een vlak landschap met veel akkers, slechte wegen en een door wolken gesluierde lucht, alleen passeren er hier continu Lada’s. Goed voorbereid kruipen we vroeg in onze tent om morgen ons lot te trotseren.

DSC01855.JPG

Dag 18 – De transfer

thumbnail_img_20190806_100841.jpg

Na een rustige nacht vertrokken we goed voorbereid richting Bileh Savar, de door ons uitgekozen grensovergang. Hoewel we steeds meer op ons gemak zijn bij het overgaan van de diverse landsgrenzen, bleek de overgang ook ditmaal niet helemaal van een leien dakje te lopen.

DSC01881.JPG

Nadat aan de Azerbeidzjaanse kant onze medicijnvoorraad grondig was doorzocht, en de hoofdgrenswachter twee tubes tandpasta rijker was, mochten we ons naar de Iraanse zijde van de grenspost begeven. Hier moesten we eerst en vooral onze paspoorten laten controleren. We werden uit de rij geplukt en moesten verantwoording afleggen bij een vertegenwoordiger van de Iraanse inlichtingendienst. Er werd een tolk bijgehaald en we moesten heel wat vragen beantwoorden. We konden onze bedoelingen duidelijk maken en mochten de volgende stap in het proces aanvatten, het tijdelijk importeren van onze Panda aan de hand van een carnet de passage.  Het papierwerk was volledig in orde maar de Iraanse bureaucratie zorgde ervoor dat er toch een aantal uren overheen gingen. Na 4 uur aan de grens waren we eindelijk het land binnen. Wat een opluchting.

DSC01879.JPG

Nu kon onze tocht naar Tabriz beginnen. We maalden heel wat kilometers en eenmaal in de stad aangekomen stapten we, lichtelijk uitgeput, een mooi hotelletje binnen. Er waren geen kamers meer beschikbaar maar aan de receptie geraakten we aan de praat met een man van de toeristische dienst. Hij zorgde ervoor dat we euro’s konden wisselen op de zwarte markt en bracht ons naar een guesthouse. Niet echt helemaal wat we voor ogen hadden maar het zou volstaan voor 1 nacht. We trokken nog even de stad in om iets te eten en kropen vroeg onder de wol. Morgen op tijd vertrekken richting Teheran.

WhatsApp Image 2019-08-06 at 22.58.54 (1).jpeg

Dag 19 – De Reddende Ridder

DSC01913.JPG

Ook al was onze kamer allesbehalve degelijk, we hadden tenminste nog eens binnen geslapen. ‘s Morgens trokken we de stad in op zoek naar een simkaart en ontbijt. De Iraanse rial is een zeer zwakke munt, wat maakt dat 1 euro op de zwarte markt 120 000 rial oplevert. Het gaat hier dus steeds over enorme bedragen wanneer er iets gekocht moet worden. We merkten bovendien ook op dat mensen steeds 1 of 4 nullen weglaten. Zo kost een brood in Tabriz 15 000 rial (ongeveer 12 eurocent) maar de mensen zeggen er 1 500 tegen. Een beetje verwarrend voor deze drie westerlingen.

Het brood dat we kochten, werd voor onze neus gebakken. Het platte brood werd uit de oven gehaald en nog geen minuut later hadden we het in onze handen. Over een warme bakker gesproken.

Iets later dan gehoopt, konden we de stad verlaten om asfalt te vreten. Het plan was om voor Teheran wild te kamperen. De kilometers verliepen echter sneller dan verwacht en we zagen de kans om voor het donker net voorbij de hoofdstad onze tenten op te zetten. Op die manier belandden we midden in de avondspits op de ring van Teheran. De drie voorziene rijstroken werden door iedereen genegeerd en er werd maar wat op gevoel gereden. De ene auto of scooter deed dat al wat zigzaggender dan de andere. Hier moet je goed wakker zijn in het verkeer! Heel erg veel mensen toeterden en zwaaiden naar ons. “Welcome to Teheran!” hoorden we heel vaak door de open autoruiten. Er kwamen zelfs mensen naast ons rijden om ons met allerlei handgebaren uit te nodigden om bij hen thee te gaan drinken. We sloegen alle uitnodigingen af maar het hele gebeuren voorzag ons wel van het nodige entertainment.

DSC01914.JPG

Zogezegd, zo gedaan, we zochten een rustige plek net voorbij Teheran en vonden een prachtig veld naast een klein landweggetje. We zetten onze tenten op maar al gauw passeerden er enkele jonge mannen op de motor. Ze stopten en trachtten met ons te communiceren. Via gebaren en een vertaalapp konden we elkaar wel een beetje verstaan. Een van de jongens bood ons marihuana aan en vroeg of we geen alcohol bij hadden. Anderen boden ons aan om bij hen te komen eten en slapen. Ook een iets oudere man in zijn pick-uptruck bood dat herhaaldelijk aan. Na de lange dag wilden we niets liever dan op ons gemak eten en gaan slapen. De vriendelijkheid begon om te slaan in opdringerigheid en we kregen het een beetje op onze heupen. Na een poosje werden we alleen gelaten en begonnen we ons brood te verorberen, tot opeens diezelfde pick-up terug stopte. De man vroeg nogmaals om bij hem te slapen en was duidelijk een beetje opgejaagd. Na zijn aanbod herhaaldelijk af te wijzen kon de man ons uiteindelijk toch overtuigen om met hem mee naar huis te gaan. Hij vertelde ons namelijk dat het op onze kampplek niet veilig was. Snel, snel, snel en verfrommeld staken we onze tenten en overige spullen in zijn pick-up en reden hem achterna. We snapten de haast van de man, Mahmoud, niet echt. Nog geen vijf minuten later reden we door een grote poort een binnenkoer op. Hij verwelkomde ons in zijn huis en stelde ons voor aan zijn familie. Het huis bestond uit één grote zaal en een keukentje. De zaal was volledig bedekt met tapijt en, op de 18 stoelen die aan de zijkant van de ruimte stonden na, volledig leeg. Niemand gebruikte de stoelen. We kregen elk een rijkelijk gevuld bord met fruit en communiceerden verder met de man. Het bleek dat Mahmoud de jonge mannen op de motor had horen zeggen dat ze ons ’s nachts gewapend gingen komen beroven. Nu pas begrepen we waarom Mahmoud ons daar zo snel mogelijk weg wou. We beseften plots waaraan we waren ontsnapt en zijn Mahmoud er dan ook eeuwig dankbaar voor.

WhatsApp Image 2019-08-07 at 23.28.18 (1).jpeg

Nadat we een beetje bekomen waren va dit verhaal, aten we aan een lakentje op de grond met de hele familie, de mannen althans. De vrouwen hielden zich op de achtergrond in de keuken. Ook een hand geven aan een vrouw is blijkbaar niet gebruikelijk in Iran. Na het avondmaal gingen alle familieleden naar huis en sliepen wij met Mahmoud op dezelfde plek waar we gegeten hadden. Er werden enkele dekentjes en kussens gelegd en zo gingen we de nacht in. Dankzij Mahmoud ontsnapten we aan een serieuze tegenslag en daarnaast werden we nog eens enorm in de watten gelegd! Wat een held!

Dag 20 – Het afscheid

DSC01920.JPG

‘s Morgens ontbeten we nog samen met Mahmoud en enkele familieleden. Daarna sprongen we in zijn pick-uptruck om zijn paarden te gaan bekijken. Enkele minuten later stonden we op zijn eigendom met zoveel meer dan paarden alleen. Enkele magere paarden stonden in warme hokken en kregen wat groens uit Mahmoud’s truck te eten. Daarnaast vielen er op het domein nog schapen, geiten, duiven en een aantal waakhonden te bespeuren. We namen nog een foto bij zijn pick-up en weg waren we.

DSC01923.JPG

Na het voorval van gisteren besloten we een hotel vast te leggen in Nisjapoer. We reden de hele dag om tegen het vallen van de avond aan te komen. Eenmaal in de stad aangekomen, spraken we nog met enkele andere deelnemers van de Mongol Rally die we toevallig tegenkwamen maar al gauw lagen we te ronken in ons bed. Daags nadien is de grensovergang naar Turkmenistan gepland en die zou wel eens zeer veel tijd in beslag kunnen nemen.

Dag 21 – The Dictator

DSC01933.JPG

De andere teams die we gisteren tegenkwamen, waren bezig over vertrekken om vier uur ’s morgens, wat voor ons wel een wake-up call was. Iets minder diehard als we zijn, draaide de motor van onze Panda zijn eerste toeren om zeven uur. De weg was gelukkig beter dan we verwachtten en tegen halfelf stonden we in een dorpje aan de grens. In een buurtwinkel waar we ook water kochten, konden we dollars en Iraanse rial omwisselen in Turkmeense manat.

DSC01945.JPG

Ook in Turkmenistan is de officiële wisselkoers heel verschillend van die die je kunt krijgen op de zwarte markt. We hadden geen weet van de echte wisselkoers aangezien we niet kunnen vertrouwen op de officiële cijfers. Achteraf bleek dat we een goeie deal hadden gesloten. We stonden op het punt een land binnen te gaan waarvan we (buiten de info op Wikipedia) helemaal niets wisten. De Turkmeense militairen waren allemaal vriendelijk en alle administratieve stappen werden doorlopen. Een kleine vier uur later stonden we aan de Turkmeense kant, met een gps-tracker van de overheid. Op die manier volgde het Turkmeense apparaat ons doen en laten. In deze dictatuur mag je niet zomaar overal komen of met iedereen omgaan. Het was verplicht om op hotel te gaan en ook dat kan dus gecheckt worden met die tracker. We besloten het risico niet te nemen om ’s nachts gewekt te worden door een politieofficier omdat ze zagen dat we wildkampeerden.

DSC01943.JPG

De hoofdstad Ashgabat ligt op 35 kilometer van de grens, 30 daarvan zijn militair domein waar we niet mochten filmen of de auto stoppen. De slingerende bergweg leidde ons steeds dichter tot we aan de voet van de bergketen de fabelachtige stad konden bewonderen. Plots veranderde de weg in een brede laan met 3 rijstroken in elke richting terwijl er geen andere auto te bespeuren viel. Onze monden vielen open van verbazing: enorme gebouwen, stadia, prachtig afgewerkte straten, een gigantisch park met de mooiste monumenten.

DSC01946.JPG

Alles, maar dan ook alles, was in het wit en in het goud afgewerkt, tot aan de verkeerslichten toe. Overal zagen we vrouwen die poetsten, elk kiezelsteentje of haartje werd van straat geplukt. Maar de leegte van de straten viel des te meer op. De brede lanen en voetpaden waren heel erg leeg voor een stad als dit. In Ashgabat heb je geen keuze tussen verschillende soorten overnachtingen. Een hotel is duur (deze moeten bij wet met dollars betaald worden) en heel erg chique. Niet veel later stonden we in de gouden lift op weg naar onze kamer.

DSC01949

Na het natmaken van onze borst in het binnen- en buitenzwembad, besloten we te gaan eten in het restaurant op de zestiende verdieping. Omdat vanaf nu alles wel met de Turkmeense manat kon betaald worden, waren de extra kosten heel klein naar Belgische normen. Niemand van ons drie had ooit al een soortgelijke stad gezien, het aanzicht van deze grandeur voelde zo onwezenlijk aan.

DSC01955.JPG

Dag 22 – Het vagevuur

DSC01983.JPG

Tegen het ondergaan van de zon, hadden we graag de gates of hell bereikt. Heel erg ver rijden was dat niet, dus hadden we de kans om Ashgabat te bezoeken. We genoten nog even van de overdreven luxe en gingen de stad verkennen. Opnieuw vielen onze ogen bijna uit onze oogkassen bij het zien van de enorme monumenten in het park.

DSC01985.JPG

Toch bleken er nu ook wijken te zijn die normale gebouwen hadden en stukken park die droog en niet heel proper waren. Vooral de randen van het park waren groen om een goede indruk te wekken voor de passerende auto’s. De temperatuur begon ondraaglijk te worden en we besloten de auto in te kruipen.

DSC02092.JPG

De weg die bij de brandende krater passeert is een weg die noord-zuid loopt van Ashgabat tot de noordelijke grens met Oezbekistan. De gates of hell liggen ongeveer centraal langs de weg. De verschillende teams van de Mongol Rally die we tegenkwamen, bevestigden dat we op de goede weg waren. De meeste teams opteren ervoor om te kamperen bij dit natuurfenomeen. We naderden de plaats wanneer plots enkele jonge Turkmeense mannen op motorfietsen ons duidelijk maakten dat we rechtsaf een klein padje moesten volgen. We volgden de raad maar waren niet zo blij met de mannen die ons begeleidden.

G0048389.JPG

Waarschijnlijk willen die geld om ons erheen te leiden terwijl het helemaal niet moeilijk is, was ons idee. We wachtten even af en al gauw doen ze hetzelfde met een andere deelnemers van de rally. We lieten hen voor en die mannen op de motorfiets zorgden ervoor dat ze zich vastreden in het zand. Later bleek dat die mannen dat bij iedereen deden. Daarna vragen ze steeds geld om het team te helpen duwen. We hielpen onze vrienden uit de nood en vervolgden onze weg via het meer begaanbare pad.

DSC02149.JPG

Na zeven kilometer zand, bulten, putten en stuurmanskunsten bereikten we de krater. Zelfs in het daglicht was het zicht impressionant. De brandende put kon je horen en voelen. Zeker als je onderwinds stond, was de warmte niet draaglijk. De enorme vlammen likten de zanderige en rotsachtige randen. Na een fotosessie sloten we ons aan bij een tiental teams die er ook kampeerden en zo gingen we gezellig de avond in. Na het vallen van de nacht, kon je van ver de gloed en de rook zien die opstegen uit de put. Het zicht in de krater was nog adembenemender nu de vlammen de enige lichtbron waren. De volgende morgen wilden wij als eerste vertrekken zodat we op tijd de grens over zouden kunnen naar Oezbekistan. We vielen als een blok in slaap.

DSC02184.JPG

Dag 23 – Kamperen aan de Oezbeek

DSC02233.JPG

Met kleine oogjes vouwden we onze tentjes op en borgen ze weg in onze dakkoffer. Al snel waren we op de baan. Het was dezelfde noord-zuidweg die we de dag voordien namen, die we nu verderzetten. De weg verslechterde echter en onze gemiddelde snelheid zakte en zakte maar. Zo konden we het eerste deel aan 80 km/h rijden en de laatste 70 km schatten we onze snelheid in aan een 30 a 40 km/h. Met hele stukken waar stapvoets zelfs al een overschatting zou zijn. We verschenen aan de Turkmeense grenspost en bleken het tweede team van de dag te zijn. We zagen een andere deelnemende auto op een takelwagen staan. De twee inzittenden waren oudere deelnemers en hadden het geluk geen verwondingen opgelopen te hebben aan hun ongeluk.

DSC02236.JPG

De kleine grensovergang had iets rustiek, het was precies de inkom van een schooltje. De militairen die er rondliepen, deden dat met een smile en waren heel vriendelijk. Jammer genoeg kwamen we net aan toen hun uur middagpauze begon. We kookten op de parking en boden ook de man van de gecrashte auto een bordje aan. Plots ging de grens versneld open, en moesten we schrokken zodat niet te veel mensen ons gingen inhalen. De Oezbeekse kant was veel soepeler en sneller. Voor Oezbekistan hadden we dan ook geen visum nodig.

DSC02249.JPG

Voor we het wisten waren we in Oezbekistan en wisselden we geld in, aten we iets in de stad Nukus en konden we tanken. Omdat dat naar verluidt moeilijk is in Oezbekistan, besloten we maar onze jerrycans ook te vullen. Een uurtje later zaten we aan de rivier aan een klein kampvuur dat we stookten. We hadden het perfecte plaatsje gevonden.

DSC02256.JPG

Dag 24 – De verdwenen zee

DSC02266.JPG

Fragment uit het leven van Miguel: Rol 24, paragraaf 3, vers 7

Hoe lang zou ik al dromen over de Aral Zee? Ik weet het! Exact 10 jaar, sinds de les Aardrijkskunde in het 3emiddelbaar. Het is zo een plaats waarvan ik dacht dat ik er nooit zou komen, en toch, vandaag is het zo ver. Het is een omweg van twee dagen maar dat houdt ons niet tegen. Al vroeg zetten we koers naar het oude vissersdorpje Moynaq. De weg zit vol putten die gecamoufleerd zijn door vlekken pek. De spoorvorming op het asfalt is zo enorm dat we af en toe over de weg schuren met onze sump guard.

DSC02314.JPG

En dan is het eindelijk zo ver! Op een klif van 10 meter hoog zetten we de auto stil en turen we over de enorme vlakte; een lege woestijn. Dit ooit zo bloeiende vissersdorpje is nu een nederzetting in het midden van de woestijn. De leegte voor ons werd ooit gevuld door een prachtig zeezicht.

DSC02322.JPG

De Aral Zee was ooit een grote binnenzee. In het tijdperk van de Sovjet-Unie werd er een nieuw irrigatiesysteem geïntroduceerd, waardoor de zee in 40 jaar tijd voor 90% opdroogde. Nu ligt de ‘kust’ op 180 kilometer van Moynaq. In het landschap zien we de verschillende overblijfselen die ons herinneren aan Moynaqs bloeiperiode. Zo staat er nog een vuurtoren, zijn er restanten van een haven en liggen er enkele scheepswrakken.

DSC02304

Met de Panda dalen we af naar de bodem van de zee. In de verte zie ik al de scheepswrakken liggen, exact hetzelfde zoals ik ze zo vaak gezien heb op Wikipedia. Hoe dichter we komen, hoe losser het zand wordt, tot we op een moment volledig vast zitten. Er ontstaat een gevoel van euforie in de auto: eindelijk zitten we vast! We duwen de Panda nog enkele meters verder tot we de scheepswrakken bereiken. Er is geen mooiere plaats om vast te zitten, we besluiten om hier te overnachten. We maken een wandeling door de duinen op zoek naar internet zodat we de blogs van voorbije dagen kunnen posten.

DSC02330.JPG

Na een kale reis keren we terug naar onze kampplek waar Elias pannenkoeken bakt. ’s Nachts worden we nog getrakteerd op een volle sterrenhemel mét vallende sterren, prachtig! Voldaan kruip ik in mijn tent op de bodem van de zee, 20 meter onder de zeespiegel, langs een 60 jaar oud wrak. Had je mij een jaar geleden verteld dat ik ooit in de Aral Zee zou overnachten, ik zou je niet geloofd hebben!

DSC02382.JPG
De Panda met de Grote Beer op de achtergrond. Team Navigator verliest het noorden niet uit het oog!

Dag 25 – The ancient city Khiva

DSC02399.JPG

We werden wakker in de zee van zand

De auto zat nog steeds vast, zoals gepland

We brachten de gestrande schepen nog een laatste groet

Dat aangezicht, je weet niet wat dat met drie schippers doet

DSC02411.JPG

Dankzij de extra paardenkracht van Elias, Miguel en twee Oezbeken

geraakte onze asfaltvreter terug op vertrouwd terrein

Ons doel was Khiva, die afstand is niet klein

Slechte wegen, geen goed teken

DSC02440.jpg

Khiva, een parel aan de zijderoute van west naar oost

Marco Polo kon nooit verwachten

Dat eeuwen later wij zouden komen overnachten

Op een dakterras brachten we een toast

DSC02445.JPG

De minaretten, huizen en kleine stegen

Getuigen van het rijke handelsverleden

We kwamen zeer veel toeristen tegen

Alhoewel we deze liever meden

Je kapoenen

Olivier, Miguel en Elias

DSC02460.JPG

Dag 26 – Het inhaalmanoeuvre

DSC02486.JPG

Ontbijten in een stad die verleden ademt, het is toch uniek. Je stapt de deur uit en valt onmiddellijk terug in de sfeer van de dag ervoor. Op tijd brachten we de Panda aan het ronken zodat we kilometers konden malen. We hadden twee dagen geleden namelijk afgesproken met een Nederlands team; een koppel dat de rally meedoet in een Nissan Micra. We kwamen hen aan de gates of hell in Turkmenistan voor het eerst tegen. Omdat zij niet de omweg deden om naar de Aral zee te gaan, moesten we wat tijd goedmaken. We reden en reden zonder eind. We passeerden akkerland, woestijn, vlaktes, heuvels, dorpen, steden… tot de nacht begon te vallen. Op slechts honderd meter van de snelweg konden we onze tent plaatsen voor de nacht. Het woord snelweg is misschien een beetje vreemd gekozen aangezien de maximumsnelheid er tussen de 20 en 70 ligt, naargelang de staat van het wegdek. De volgende persoon die ons zegt dat Belgische wegen niet goed zijn, krijgt enkele fronsen te zien. Een persoon uit het dorp waar we besloten te kamperen, kwam even checken of we te vertrouwen waren. We konden zoals gewoonlijk bijna niet communiceren maar alles leek in orde. Vermoeid doken we onze tent in.

Dag 27 – Een warm welkom

DSC02496.JPG

De zonskopkomst, de passerende honden en schapen en het gepraat van herders was voor ons het signaal om onze tenten open te ritsen. Met zicht op de bergen ruimden we alles op om een nieuwe dag aan te vatten die naar alle waarschijnlijkheid weer onze ophanging op de proef zal stellen. De Panda overleefde de laatste kilometers Oezbekistan. Bij het naderen van de grens voelde onze viercilinder de bergen aankomen die we de volgende dagen zullen gaan trotseren. Van het ene moment op het andere, reed hij beter. Het was precies alsof de motor er veel zin in had na al die vlakkere kilometers. De grensovergang naar Tadzjikistan ging vlotter dan gehoopt. De Oezbeken doorzochten onze auto nog maar de Tadzjieken lieten ons zonder meer door. Nog even rijden naar Dusjanbe en we kwamen aan in dezelfde hostel als onze Nederlandse medereizigers waarmee we de komende dagen samen zullen rijden. We besloten de route te overlopen en samen gezellig een hapje te eten. De volgende dagen beloven behoorlijk avontuurlijk te worden! Wel zal het internet voor een paar dagen wegvallen…

Dag 28 – Klaarmaken voor een helse tocht

DSC02561.JPG

Om 7.30 waren we onze buiken aan het vullen aan het ontbijt van het hostel. Esmee en Wessel waren er ook op dit afgesproken tijdstip en al snel begaven we ons op de baan richting supermarkt. Met team WeresoTIREd stemden we onze aankopen af zodat we samen kunnen koken de komende dagen. Volgeladen met benzine, water en eten kozen we het ruime sop. De Pamir Highway is de komende vijf dagen onze thuis. De rode Nissan Micra hoefden we maar te volgen, onze collega’s leidden ons richting het Pamirgebergte. Het vlakke land evolueerde in heuvellandschap wat zich een uurtje later inwisselde voor steile bergen, rotsen en een kolkende rivier die we de komende honderden kilometers zullen volgen.

DSC02570.JPG

De weg was op sommige plaatsen asfalt van redelijke kwaliteit en op andere plaatsen moest er gezocht worden naar asfalt tussen de putten. De wilde rivier waarover we eerder schreven, vormt de natuurlijke grens tussen Tadzjikistan en Afghanistan. Zo zagen we aan de kant van de weg verschillende waarschuwingsborden voor landmijnen met een Amerikaanse vlag op. De grens intrigeerde ons, hier moeten we toch het fijne eens van te weten komen. Heel af en toe was er een loopbrug over het kletterende water gespannen. Na verloop van tijd besloten we de rit af te ronden en vonden een grasveld waar we onze tent konden opslaan. Overal in de ruime omgeving waren enkel steile rotswanden dus de keuze was snel gemaakt.

DSC02646.JPG

Een uurtje voor het ondergaan van de zon konden we onze tenten opslaan. Eerst namen we onder ons vijven een aperitiefje met hapjes, wat een luxe! Wessel repareerde zijn benzineleiding met een stukje blik van zijn frisdrank, de echte Mongol-rallystijl. Elias besloot met zijn paspoort even te wandelen richting de brug die de grens vormde met Afghanistan. Je weet maar nooit dat Afghanistan een land is waar geen visum voor nodig is, zo zijn er namelijk wel meer. Jammer genoeg was de grens al gesloten. De grenswachter leek verrast dat iemand probeerde de brug over te steken. Later hoorden we dat een visum voor Afghanistan wel degelijk nodig was; vergeefse moeite.

DSC02625.JPG

Na een heerlijk culinaire maaltijd van de hand van chef-kok Wessel en souschefs Esmee, Olivier en Elias praatten we nog een beetje na. Nog ongeveer 6 teams die in colonne reden, kwamen op dezelfde plek toe. Onder hen Billy, een éénkoppig team waar we het goed mee kunnen vinden. Na dit prettige weerzien kropen we voldaan onze tenten in.

DSC02701.JPG

Dag 29 – Het zalige zwembad

DJI_0063.JPG

Opstaan, koffie, afwas, Panda en Micra starten en op de baan. De weg is simpel, we volgen de rivier en rijden dus de hele dag langs de natuurlijke grens tussen Tadzjikistan en Afghanistan. De grens lijkt nergens bewaakt maar de rivier en de daaropvolgende bergen oversteken lijkt een heuse kamikaze-opdracht, al zijn we de hele dag druk in de weer met hoe wij de overtocht zouden maken. Het pad is slecht en op de meeste plaatsen halen we geen 30 km/h. Tegen de middag hebben we door dat we ons doel van de dag niet zullen kunnen bereiken. De rivier laat ons meer dan een kilometer stijgen. Zo komen we net boven de 2000 meter boven zeeniveau aan.

DSC02726.JPG

Enkele pauzes en ettelijke kilometers later vinden we een padje dat naar links leidt. De twee kleine autootjes banen zich een weg via het padje dat op vele plaatsen ook de functie van beek heeft. 200 meter verder treffen we de perfecte kampeerplek aan. Een open ruimte met een natuurlijk zwembad gevormd door stenen en gevuld door de beek ligt aan onze voeten. Het begint te kriebelen en voor we het weten zit iedereen al in het water. We zijn half afgedroogd op het moment dat er enkele busjes stoppen met een tiental Tadzjieken die duidelijk feest vieren, er wordt gedanst, gegeten, gelachen en sloten wodka gedronken. Even plots als ze gekomen zijn, vertrekken ze weer.

DSC02799.JPG

De woorden “eindelijk rust” van Esmee zijn nog niet koud of een nieuwe zwerm auto’s komt aangestoven. Deze mensen vieren duidelijk het huwelijk tussen een plaatselijk jong koppel. Ook nu wordt er gedanst en gelachen maar alles verloopt veel gemoedelijker. Bij het zoeken naar hout voor het kampvuur, wordt Elias aangesproken door een jonge kerel die de Engelse taal machtig is. Ze dringen erop aan om te dansen en niet veel later staat de Ieperling, de oudere Tadzjiekse vrouwtjes te imiteren die hun traditionele dans aan het opvoeren zijn.

DSC02825.JPG

Enkele mannen waren aan het spelen op hun instrumenten, enkele vrouwen met Elias aan het dansen en de rest (inclusief bruidspaar) stonden te klappen in hun handen in een cirkel rond de dansers; precies aapjes in de zoo. De dames kregen elk een biljet in hun hand geschoven wat blijkbaar normaal is. Even later wordt ook Elias 10 Somoni in de pollen geschoven, nooit gedacht op die manier geld te verdienen… Toen ook de hele trouwstoet gepasseerd was, konden we op ons gemak beginnen koken met een kampvuurtje erbij. Als de weg morgen beter zal zijn, zullen we proberen de achterstand in kilometers goed te maken.

DSC02834.JPG

Dag 30 – Simpele statistieken

DSC02851.JPG

0615: Wekker

0645: Tenten en slaapgerief opgeborgen, tanden gepoetst

0715: Micra en Panda vertrekken vol goede moed

0800: De wegen zijn afwisselend goed en slecht, maar merkelijk beter dan gisteren

0900: Aankomst in stadje, geld wisselen, tanken

0915: We verlaten de grens met Afghanistan en gaan landinwaarts

1000-1300: schitterende landschappen met bergen, riviertjes, groen en sneeuw

1300: maximale hoogte van 4200 meter boven zeeniveau, ruim 2000 meter geklommen

1315: middageten; belegd broodje, dessert van brood met choco, kortom feestmaal

1400-1800: rijden in het schilderachtige landschap

1800: Kampeerplek gevonden net voor Murghab. Onze noorderburen verkozen een hostel

1900: Tenten staan op, eten is klaar

1930-2200: Gezellig samenzijn

2200: Slapen

DJI_0099.JPG

Statistieken van de dag

Afgelegde weg: 373 kilometer

Hoogte vertrek: 2100 meter

Hoogte aankomst: 3900 meter

Landschappen (schaal van 1 tot ongelooflijk): heel erg mooi

Aantal personen met hoogteziekte: 0

Aantal Mongol-Rally-auto’s langs de weg met oververhitte motor: 2

Minimale temperatuur: 11 graden

Minimale gevoelstemperatuur: -11 graden (we zijn 30-40 gewend…)

DSC02880.JPG

Dag 31 – Het noodlot slaat toe

DSC02945.JPG

’s Nachts werd nog eens duidelijk dat we ons op grote hoogte bevonden. De temperatuur was gezakt tot 0°C, onze slaapzakken die een comfort rating van 10°C hebben, waren hier niet tegen opgewassen. Ondanks dat we al onze kleren aan hadden, was het niet uit te houden, we deden geen oog dicht. Om 5u vond Olivier de moed om in de auto even de verwarming te draaien. Elias en Miguel bleven door de vermoeidheid verkleumd liggen. Plots warmden de eerste zonnestralen de tenten op, de verlossing! Wanneer we uit de tent komen is het zelfs ondragelijk warm met al onze kleren aan. Even de Panda opruimen en we zijn weer weg.

DSC02964.JPG

In het nabijgelegen dorp hergroeperen we met ons bevriend Nederlands team en maken we het plan om het vandaag wat rustiger aan te doen zodat we kunnen zwemmen in het Qarokul meer. De sfeer is goed, we bereiken een hoogte van 4618 meter, het hoogste punt dat we deze rally zullen bereiken.

DSC03002.JPG

Ons goede plan werd helaas gedwarsboomd door de hoogte waar we wederom geen rekening mee hielden. Eens aangekomen aan het meer stond er een ijskoude wind. Enkel Elias pakte het op zijn eer om het meer te bedwingen. Om op te warmen speelden we een potje petanque tussen de twee teams. Het was nog vroeg in de namiddag en de grens van Kirgizië leek nog haalbaar. We besloten om toch wat tijd in te halen door de grens al over te gaan.

DJI_0167.JPG

De grenspost bestond uit een hut, ingedeeld in twee kamers. In de ene kamer stonden wij met de grenswachter die aan zijn bureau zat, in het midden van de kamer stond een kolenkachel. Door een kier zagen we in de andere kamer 3 bedden zij aan zij waarin op dat ogenblik de twee overige grenswachters lagen te slapen. Plots zagen we door het raampje onze Panda in een sneeuwbui verdwijnen.

DSC03073.JPG

En toen sloeg het noodlot toe voor Team Navigator… Aan de grenspost merkt Wessel opeens een plasje olie op onder onze auto. Door op een bergje te parkeren konden we maar net onder de auto kruipen om de schade op te meten. Het verdikt was hard, de Pamir Highway had haar tol geëist. Uit de versnellingsbak druipt olie, vanwaar deze komt kunnen we nog niet zien. Het is pas in niemandsland dat we kunnen vaststellen hoe een steen in de laatste kilometers een scheur in de versnellingsbak getrokken heeft.

DSC03079.JPG

De koude wind snijdt in het gezicht, de sneeuw bedekt de auto. We proberen met een prop van wc-papier en duc-tape het lek dicht te stoppen maar dat blijkt vergeefse moeite, na 2 kilometer is de reparatie al verleden tijd. Aan de grens van Kirgizië mogen we gebruikmaken van hun inspectiegang om een tweede reparatie uit te voeren. Opnieuw een prop van wc-papier en duc-tape die we tegen de versnellingsbak persen met zip-ties. Ook deze reparatie houdt niet lang.

DSC03086.JPG

Nog 30 kilometer te gaan tot het volgende dorp en de olie drupt snel. Olivier loodst de panda doorheen de sneeuwbui naar de vallei, de bergaf steeds in neutraal uit schrik dat we de versnellingsbak zouden stuk rijden. De spanning is te snijden, zichtbaarheid is bar slecht, heel het team let mee op de weg. Uiteindelijk komen we in het donker aan in het dorp waar onze Nederlandse vrienden in een guest house op ons wachtten. We koken snel een reuze maaltijd en bekijken hoe we deze pech gaan oplossen. Het team voelt zich verslagen. Wordt vervolgd…

DSC03097.JPG

Dag 32 – Handige Harry’s

DSC03140.JPG

De nacht bracht raad en we hadden een plan A, plan B, plan C… Het ene weliswaar al wat realistischer dan het andere. In Sary Tash, het kleine dorpje waarin we ons bevonden, werd de dorpskern gevormd door een T-splitsing van twee asfaltwegen. Daarrond waren een aantal huisjes op een willekeurige manier neergepoot. Wat er hier doorgaat voor woning kan naar Belgische normen beter omschreven worden als een oude stalling of omgebouwde zeecontainer. Plan A bestond eruit om aan het tankstation te zoeken naar een vrachtwagenchauffeur of reiziger die epoxylijm bij zich had. Met die tweecomponentenlijm dachten we de scheur in onze versnellingsbak te kunnen herstellen. Tegenover het tankstation stond bovendien een 20-voet container die was omgebouwd tot minimarket.

DSC03103.JPG

Een van de schappen in de container werd ingenomen door benodigdheden voor de auto. We konden onze ogen niet geloven toen we tussen deze spullen één pakje epoxylijm vonden. Toen we met dit toonzaalmodel aan de kassa verschenen, bleek de vrouw die deze winkel uitbaatte over en hele doos epoxylijm te beschikken. Het was een klein mirakel! We besloten dan ook ineens 10 pakketjes te kopen. Zo zouden we nog wat reserve hebben. Naast epoxylijm hadden we ook nood aan olie voor de versnellingsbak. Ook dit bleken ze te hebben in de minimarket. Het zoontje van de bazin werd de container uitgestuurd en even later kwam hij terug met 5 liter van de juiste soort olie. We waren duidelijk niet de eerste mensen die onze auto stuk gereden hadden op de Pamir Highway en hulp zochten in het eerste dorpje in Kirgizstan.

DSC03126.JPG

Nu we alle benodigdheden verzameld hadden, kon het sleutelen beginnen. Wessel en Esmee bleven na hun ontbijt in ons guesthouse nog even plakken. Zo kon Wessel helpen meedenken over een oplossing voor het probleem. Hij bracht vaak goede ideeën aan en zijn enthousiasme werkt nu eenmaal zeer aanstekelijk. Nadat de zoektocht naar een autobrug niets had opgeleverd begon er bij Miguel iets te dagen. Voor ons guesthouse lag een uitgedroogde beek. Hierover waren twee betonblokken geplaatst die moesten dienen als brugje voor auto’s. Als we in de beek kropen, konden we dat brugje gebruiken als werkbrug voor onze bolide.

DSC03107.JPG

Nu kon het echte werk beginnen. Nadat we van Wessel de juiste sleutel hadden gekregen, werd de olie die nog restte in de versnellingsbak afgelaten en opgevangen. Terwijl wij druk in de weer waren, wouden onze Nederlandse kompanen stilaan vertrekken maar ook bij hen sloeg het noodlot toe. De rode Nissan Micra wilde niet starten waardoor we in hetzelfde schuitje terechtkwamen. De startmotor draaide wel, maar het leek alsof de motor geen brandstof kreeg. Het koppel verving de brandstoffilter en de bougies, maar ook dat leek het probleem niet te verhelpen.

DSC03125.JPG

Miguel en Olivier waren ondertussen druk in de weer met het schoonmaken van de onderzijde van de versnellingsbak. Eerst met een tandenborstel en zeepsop, vervolgens met ontvetter.

DSC03141.JPG

Elias daarentegen had de sumpguard van de auto meegenomen naar het dorp. Hij was namelijk op zoek gegaan naar een lasser die er een extra bescherming voor de versnellingsbak op kon lassen. Ook deze zoektocht bleek een succes. Ergens in een rode container aan de dorpsrand woonde weldegelijk een lasser. Met gebaren werd duidelijk gemaakt wat we wilden en het extra plaatje werd erop gelast. De Belgische veiligheidsnormen werden echter wel achterwege gelaten. Zo ging de man slijpen zonder veiligheidsbril en lassen met een zonnebril als bescherming. Met de aangepaste sumpguard als trofee verscheen Elias weer aan de geïmproviseerde brug waarop de Panda stond.

DSC03144.JPG

De eerste laag epoxy was ondertussen al aangebracht door de samenwerkende vennootschappen OllieMetaal nv en EpoxyMigi bvba. Na het drogen van de eerste laag werd het proces herhaald voor een tweede en een derde laag.

DSC03145.JPG

Nu het lek gedicht was kon het vullen van de versnellingsbak met verse olie beginnen. Ook onze Nederlandse vrienden hadden op dat moment een gelukje. De lasser bleek ook iets van auto’s te kennen en zijn woning lag bergaf. Met onze hulp werd de Nissan Micra de helling afgeduwd en tegen beter weten in probeerde Esmee op deze manier zonder startmotor de motor te starten. Wonder boven wonder ging de auto aan het ronken. Nog geen seconde later werd het gezellige gepruttel van de 4-cilindermotor overstemd door de euforische kreten van Wessel. Ze besloten de motor niet meer uit te zetten en snel te vertrekken. Ze wouden namelijk de stad Osh bereiken waar de auto deftig zou kunnen nagekeken worden door een echte garagist. Bij het afscheid namen we nog samen een foto.

DSC03154.JPG

De vulklep voor onze versnellingsbak bleek op een heel onpraktische plaats te zitten waardoor we een mechanisme moesten improviseren. Met een rubberen buisje en een zelfgemaakte papieren trechter bleek ons derde prototype het goede te zijn. Traag maar gestaag liep de olie onze versnellingsbak in. De sumpguard werd weer op zijn plaats geschroefd en het lek leek gestopt. Voor ons vertrek tankten we onze benzinebak nog eens vol en reden nog eens langs de lasser.

DSC03157.JPG

Een stukje van onze ophanging bleek eerder al doorgeroest te zijn en omdat deze lasser efficiënt en goedkoop te werk ging, was dit een uitgelezen kans. Onze schuld bleek een kleine 6 euro en 3 sigaretten te zijn. Dankzij het werk van deze man konden we met een gerust hart de baan op.

DSC03177.JPG

Ondertussen was het al vroege namiddag. We reden dan ook in één keer tot Osh waar we gingen eten. Hierna reden we nog eens 50 kilometer om naast een rivier een plekje te vinden om te kamperen. Tot onze grote blijdschap bleek er nog geen enkele druppel olie langs onze herstelling te zijn gelopen. De epoxylijm had het meer dan 200 kilometer uitgehouden wat ons geruststelde voor de rest van de reis. We dachten dat we eindelijk even konden rusten maar dat bleek misplaatste hoop. Onze motor was nog niet koud of een man kwam vertellen dat we beter iets verderop stonden. Via gebaren kon hij duidelijk maken dat dit zijn eigendom was en hij probeerde ons een heleboel duidelijk te maken waar wij geen snars van snapten. Hij bood ons ook bessen aan om daarna te vertrekken. Wij bleven nog een tijdje in de auto zitten aangezien er geen plaats was voor onze kampeerstoeltjes.

DSC03190.JPG

In het pikdonker schrokken we ons rot wanneer de bebaarde man van middelbare leeftijd plots weer aan ons ruitje stond te zwaaien om snel weer te verdwijnen. We luisterden wat muziek toen er zich een halfuurtje later opnieuw een heel absurde situatie ontwikkelde. Weeral hoorden we enkele voetstappen en we draaiden onze hoofden. De man was voor de tweede keer uit het niets vanuit het donker opgedoken en met zijn twee handen hield hij een levende vis vast. Aangezien het bijna middernacht was, wij dachten alleen te zijn en niets hadden gevraagd, was dit heel erg schrikken. Het werd ons duidelijk dat hij de vis net uit de rivier had gehaald (hoe? geen idee) en dat hij ons deze wou aanbieden. We schudden geschokt maar vriendelijk met onze hoofden. De man haalde zijn schouders op, draaide zich om en zette enkele passen richting de rivier waar hij met een plons de vis opnieuw de vrijheid schonk. Hierna trok de man zich opnieuw terug in de duisternis. Ditmaal gelukkig voorgoed! Moe van de lange dag kropen we onze tent in waarna we direct in slaap vielen en droomden over versnellingsbakken, landschappen en bougies.

DSC03193.JPG

Dag 33 – En route!

DSC03205.JPG

Het uitslapen hadden we verdiend vonden we zelf. Met Miguel aan het stuur rolden we door een bergachtig landschap. Het wegdek is hier gelukkig van hogere kwaliteit waardoor we toch wat konden vorderen. Ons doel was om in anderhalve dag in Bisjkek te geraken, de hoofdstad van Kirgizië. Zo konden we ’s anderendaags in de namiddag de stad bezoeken om de morgen daarna de grens over te steken richting Kazachstan. De maximaal toegelaten snelheden zijn hier vaak onduidelijk waardoor Elias 75 reed waar 60 maximaal toegelaten was. Een mobiele flitser had ons te pakken en onze eerste verkeersboete was een feit.

DSC03213.JPG

Na een paar honderd kilometer kwamen we aan een gigantisch meer waar we met ons drieën een halfuurtje gingen zwemmen en we ons konden wassen. De zon begon laag aan de horizon te staan en we besloten langs de oever onze tenten op te slaan. Met de schilderachtige achtergrond van een ondergaande zon in het door heuvels omarmde meer, besloten we nog een film te kijken voor we elkaar een goede nachtrust toewensten.

DSC03229.JPG

Dag 34 – Terug naar de beschaving

DSC03249.JPG

Na een bepaalde tijd hebben we toch nood aan een fatsoenlijke douche en een dikke matras, daarom trekken we vandaag terug naar de beschaving. In de voormiddag rijden we door de prachtige bergen en hoogplateau’s. We passeren op onze route talloze paardenkuddes en joerts, de tent-achtige huizen van de lokale bevolking. Tegen de middag komen we aan in Bisjkek, de hoofdstad van Kirgizë. Nadat we in het hotel zijn ingecheckt, besluiten we een lekkere hamburger met frietjes te gaan eten. Het is blijkbaar de gewoonte om daarbij handschoenen te dragen. Op het eerste zicht enorm vreemd maar uiteindelijk wel zeer proper.

DSC03295.JPG

Nadat onze buiken zijn gevuld met deze Westerse maaltijd, vertrekken we op verkenningstocht. De stad beschikt niet echt over veel cultuur en na al het moois dat we tot nu toe reeds gezien hebben, zijn we lichtelijk teleurgesteld. We vinden een mooi parkje en drinken er een lekkere pint. Wat doet het deugd om eens volledig te kunnen relaxen. Na onze apéro in het park krijgen we wederom honger te krijgen. We wandelen nog wat verder en komen op onze weg Restaurant Navigator tegen. Dit kan geen toeval zijn. We twijfelen dan ook geen seconde en stappen het terras op. Dit is echt een schot in de roos, wat een lekker eten. Voldaan van onze maaltijd maken we nog een avondwandeling richting hotel. We bespreken het plan van aanpak voor de grensovergang van morgen en niet veel later liggen we in dromenland. Vers linnengoed, wat een zaligheid!

DSC03335.JPG

Dag 35 – Chaos aan de grens

DSC03383.JPG

Uitgerust en frisgewassen stappen we terug in de auto, op weg naar Kazachstan! De grens ligt slechts 30 kilometer verderop. Kirgizië neemt nog afscheid van ons met een laatste ‘val’: net voor de grens staat er een stopbord dat geen ander nut heeft dan het generen van boetes voor bestuurders die het genegeerd hebben Wij waren gewaarschuwd, maar voor ons staan er twee Mongol Rally teams die minder geluk hadden. Twee uur schuiven we aan in de blakende zon voor dat we de grenspost mogen betreden.

DSC03380.JPG

Olivier moet, als eigenaar van de auto, bij de auto blijven. Elias en Miguel gaan te voet verder via de passagiersterminal. In die terminal is het opnieuw een uur in de zon aanschuiven. Het is echte chaos. Mensen roepen, kinderen wenen, en dat alles terwijl we ons moeten rechthouden door het geduw en getrek. Op het einde van het plein staat er een draaipoort die wordt dichtgehouden door de grenswachter. Af en toe draait hij het poortje een achtste zodat er langs twee kanten en onder luid geroep een mensenstroom door kan. We zien er fietsbanden, een autoband en zelfs een radiator door gaan. Net voor het poortje stappen we over platgetrapte dozen en een slijmachtige vloeistof, deze voorwerpen zijn bezweken onder het geduw en getrek.

Wat men roept verstaan we niet maar we moeten wel ons mannetje staan, vrouwen en kinderen kruipen gewoon onder ons door zonder dat we het beseffen. En dan is het aan ons, het poortje is binnen handbereik. De mensenmassa drumt zo hard dat de grenswachter het niet meer kan houden. Terwijl er meer personen dan gepland binnen gaan zien we hem hulp inroepen. We nemen het hek vast en proberen ons er met alle kracht door te trekken. Karren vol persoonlijke bezittingen worden nog onder ons door getrokken, joviaal als we zijn proberen we de mensenmassa tegen te houden zodat deze bezittingen niet verloren gaan. Na het poortje gaat de overgang zeer vlot. Aan de laatste controlepost worden we nog eens herinnerd aan een paar namen van Belgische voetballers, te beginnen met de populairste Eden Hazard, en dan zijn we binnen! Achter de grens spreken we met drie teams af om samen een konvooi te vormen. We rijden nog zo ver mogelijk tot het donker wordt, voor de komende drie dagen is dit ons gezelschap.

DSC03458.JPG

Dag 36 – Het kakelende konvooi

DSC03463.JPG

Om Kazachstan door te komen zijn er twee veel gekozen routes, een oostelijke en een westelijke route. De westelijke route is ongeveer 600 kilometer langer maar zou als troef over een goed wegdek beschikken. Samen met de drie andere teams (een Australisch, een Engels en een Duits team) kozen we voor de oostelijke route. Een Fiat Panda 4×4 moet iets of wat slechte banen aankunnen. Voor we echt slechte wegen aandoen valt het busje van de Australiërs al af. Midden op een drukke ringweg valt de motor uit. Een kapotte alternator is het verdict horen we later. Met drie teams rijden we verder met het idee dat het busje ons wel zal inhalen de komende dagen.

DSC03483.JPG

Plots wordt ons konvooi gestopt door twee politiemannen die 200 dollar boete per auto eisten. De Duitse voortrekker kan onderhandelen totdat elk team een kleine 10 dollar moest overhandigen aan de corrupte arm der wet. De sociale vaardigheden van deze verstandige Duitser besparen ons dus handenvol geld. De sfeer zit goed, maar er wordt heel veel gestopt om verschillende redenen en we voelen ons een beetje geremd door het rijden in konvooi. ’s Avonds beslissen we om ’s anderendaags toch maar alleen verder te gaan, op die manier kunnen we toch wat meer kilometers afleggen denken we.

DSC03485.JPG

Dag 37 – DDT niet oké

DSC03498.JPG

Ons meesterplan om de mijlen en mijlen afstand onder ons door te halen, valt al snel in duigen. Na een 50-tal kilometer horen we gerammel en met een bang hartje slaan we onze portieren open voor een inspectie. Een beschermkap achter de remschijf van ons achterwiel is losgekomen en rammelt. We halen het wiel eruit waardoor we hetzelfde met de beschermkap kunnen doen. Nog geen kwartier later zijn we weer op de baan. De grote wijzer heeft nog geen volledige ronde gemaakt sinds onze reparatie of we horen geklop. Meteen daarna horen we Miguels trillende stem: “O wee, o wee, onze schokdemper is kapot!”

DSC03500

De kortste weg blijkt niet altijd de verstandigste te zijn. Het oneffen asfalt, waar we al bij al kalm over reden, had desalniettemin haar tol geëist. De bout waarmee de schokbreker onderaan vastzat is doorgebroken. We kunnen toch uiterst voorzichtig doorrijden tot we een garage tegenkomen waar ze ons proberen te helpen. Het gaat er heel erg traag en aarzelend aan toe. Nadat de garagist twee uur lang van alles heeft zitten proberen, stelt hij voor om de schokdemper erop te lassen. Heel erg zeker van zijn stuk ziet de garagist er niet uit en ook zijn doen en laten bij het lassen zorgen ervoor dat wij het niet volledig betrouwen. We betalen de man maar even verder breekt zijn lasnaad. Ook is onze ophanging links achteraan nat van de olie. Alsof de kapotte bout nog niet genoeg was, is de schokbreker nu ook beginnen lekken.

DSC03510

De volgende stad komt tevoorschijn aan de horizon en na lang zoeken en het afwimpelen van een afzettende garagist, vinden we een garage die tegen een degelijke prijs een goede lasnaad wil zetten. Zo gezegd, zo gedaan. Deze lasnaad is veel steviger dan de vorige. De zon staat al laag als we eindelijk terug de steppe langs onze ramen zien schuiven. Bij het ondergaan van de zon vinden we een plekje om onze tenten op te stellen. Wat we vreesden, is werkelijkheid geworden. De lasnaad heeft gehouden maar de schokbreker is toch over de gelaste bout geschoven en dus weer waardeloos geworden. Dit vraagstuk is niet zo simpel op te lossen. Daarom zullen we er eerst een nachtje over slapen…

DSC03522.JPG

Dag 38 – Limerick

DSC03542.JPG

(Lees in limerick)

We draaiden er een langere bout in

Die leek wel te houden tot we in

Putins land de grens over kwamen

Ons tentje voorzagen van staken

Muggen hadden daar hun plezier in

DSC03558.JPG

Dag 39 – Balen in Barnaul

DSC03560.JPG

Het is nog maar 6 uur wanneer de wekker afloopt. Doordat we ons net in een nieuwe tijdzone bevinden, voelt dat voor ons aan als 5 uur. We moeten nog een kleine 300 kilometer rijden om de stad Barnaul te bereiken. Deze Siberische stad met ruim een half miljoen inwoners is onze hoop op de vervanging van onze kapotte schokbrekers. De schokbreker vooraan rechts is namelijk ook al ruim een week aan het lekken. Na enkele keren van hot naar her gestuurd te zijn, komen we aan in een garage waar ze de wielen van de Panda meteen ontlasten door onze vierwieler op een brug te plaatsen.

DSC03563.JPG

Ze beginnen met een algemene inspectie waarbij alle mankementen worden genoteerd maar we maken hen duidelijk dat we enkel de schokbrekers vervangen willen zien. Bij een nadere controle blijkt dat alle vier onze schokbrekers kapot zijn. Op deze manier is de kans bijzonder groot dat we onze auto stuk zullen rijden op Mongools grondgebied. Een bijkomend probleem is dat hier in de streek de Fiat Panda niet rondrijdt. Het vinden van reserveonderdelen is dus een kleine nachtmerrie.

DSC03570.JPG

De garagisten beloven rond te bellen naar hun contacten. We druipen te voet af naar de Airbnb waar we zullen overnachten. We hebben er geen idee van hoeveel dagen we in de stad moeten blijven. Gelukkig hebben we weer eens een goede douche, toch één lichtpuntje in deze precaire situatie. Team Navigator voelt zich lichtelijk verslagen. De eindmeet is bijna in zicht…

DSC03576.JPG

Dag 40 – Back in business

DSC03583.JPG

Ondanks dat deze luxe onvoorzien was, hebben we er toch weer van genoten. We worden in de late voormiddag wakker onder het zachte linnen. De garage had beloofd om in de vroege morgen iets te laten weten, dat is niet het geval dus we bereiden er ons op voor om nog een tweede nacht in het appartement door te brengen. Maar dan, na de douche komt het verlossende bericht: ‘rear ammoptizaiora already installed new, front shock absorbers and a couple of parts we expect at lunch time about 14-15 hours, after that time it will still take about 3 hours to repair’. We kunnen het bijna niet geloven!! Onze vreugde laten we dan ook merken in ons Russisch antwoord dat we vanuit de vertaalapp kopieren.

DSC03605.JPG

Tot 18 uur worden we dus nog gegijzeld door Barnaul, van die tijd kunnen we dan beter genieten. In het nabije shoppingcenter vinden we een Mc Donalds die, zoals algemeen geweten, gratis wifi heeft. Samen met de westerse burger kunnen we even orde op zaken stellen: we plannen de route, schrijven de blog, beantwoorden e-mails, werken ons Instagram account bij, etc. Wanneer al dit werk verricht is verdienden we een beloning, toch? Die kwam er in de vorm van een ‘Whopper Burger’ in de aangrenzende Burger King. Schuldig voelen we ons niet over deze zonden, na 40 dagen weg van huis te zijn kunnen we toch wat calorieën gebruiken. En kom, achteraf spelen we een potje bowling en wandelen we 4 kilometer naar de garage, dat zou toch moeten compenseren!

DSC03629.JPG

Met een bang hartje lopen we de garage binnen, waar het goede nieuws bevestigd wordt. De Panda hangt nog in de lucht met vier nieuwe schokbrekers. Hoe ze zo snel nieuwe onderdelen hebben kunnen vinden, blijft ons een raadsel. Wederom via de vertaalapp verstaan we dat ze de wielen nog moeten uitlijnen, we doen dus onze inkopen voor Mongolië en om 20u zijn we weer aan het bollen!

DSC03651.JPG

Hoewel we tijdens dit avontuur principieel tegen nachtrijden zijn, maken we hier toch een uitzondering. De wegen in Rusland zijn van sublieme kwaliteit, de moeilijke stukken zijn goed verlicht en we zijn alle drie goed uitgerust. Gewapend met een energiedrank zetten we terug koers naar het oosten.  In het donker worden we nog tegengehouden door een agent voor een papierencontrole, wanneer het taalverschil hem duidelijk wordt blaast hij zomaar de aftocht. Vier uur na vertrek zetten we ons tentje in een bos.

DSC03667.JPG

Dag 41 – Over woestijnratjes en jaks

DSC03668.JPG

Het was niet heel erg koud vannacht. Het blijkt dat Billy, een kerel die solo de Mongol Rally rijdt, 100 meter verderop gekampeerd heeft. Zijn stoer uitziende auto komt ons ’s morgens voorbij en na een kort praatje onder collega’s, is hij ribbedebie. We rijden en rijden over de Russische glooiende doch perfecte asfaltwegen. Een half uurtje voor het sluiten van de grens met Mongolië komen we voor het hek te staan dat Rusland afscheidt van het niemandsland. We willen onze auto er plaatsen zodat we morgen als eerste de grens over kunnen en we niet in een ellenlange wachtrij moeten bakken en braden.

DSC03714.JPG

Via via hoorden we dat het een grens is die minimum vier uur duurt. Tot onze grote verbazing gaat de poort open na een paspoortcontrole. Binnen het kwartier was alles aan Russische kant in orde en mochten we niemandsland betreden. Dit was het snelste eerste grensdeel tijdens deze reis. Naast ons waren ook nog Holly en Paul de grens aan het oversteken. Een Engels koppel dat meedoet aan de Rally met hun motors. We passeren doorheen 20 kilometer niemandsland waarna we het Mongoolse grensgebouwtje zien opdoen. Stilletjes hopen we dat deze kant al gesloten is, zo krijgen we de kans om eindelijk in niemandsland te kamperen.

DSC03756.JPG

Onze droom wordt al snel doorbroken wanneer we de hele procedure moeten afleggen om Mongolië binnen te komen. Ook dit gaat redelijk vlot want we zijn weer de enigen en de laatsten. We hebben de indruk dat iedereen van de grenspost zo snel mogelijk naar huis wil en daarom genieten we van een snelle procedure. Na de grens laten we ons niet kennen door een officieel uitziend vrouwtje die ons een valse verzekering wil aansmeren. We wachten even op onze motorvrienden en na 5 minuten staan ook zij klaar. De zon staat laag en met zijn vijven vinden we een plekje op een gigantische vlakte. De Jaks die hier rondlopen zijn grappig en de woestijnratten schattig. Het is een zeer plezante avond met veel gelach en straffe verhalen.

DSC03764.JPG

Dag 42 – De wanhoop nabij

DSC03843.JPG

Wat een koude morgen om wakker te worden. De condens aan de binnenkant van ons tentzeil is zelfs volledig aangevroren. Dat houdt ons echter niet tegen om voor zonsopgang op te staan en het ochtendgloren te aanschouwen vanop een heuvel. De eerste zonnestralen warmen ons op terwijl de hemel rood kleurt.

DSC03855.JPG

Na een motorrijles van onze nieuwe Engelse vrienden kruipen we terug in de Panda. Nog geen 10 kilometer verder horen we terug gekletter links achteraan. Wat we vreesden is werkelijkheid, de schokdemper is terug losgekomen. Te voet speuren we het wegdek af opzoek naar de onderdelen, die vinden we na 800 meter terug.

DSC03899.JPG

In het volgende stadje begint de zoektocht naar een mecanicien opnieuw. Ook het uitbeelden van onze wensen is al routine geworden, al blijkt deze Mongoolse man andere gebaren gewoon te zijn.

DSC03900.JPG

Wederom is het allemaal tevergeefse moeite, we rijden 50 kilometer en de reparatie is alweer verleden tijd. Voor de vijfde keer… Dit lijkt echt een straatje zonder einde te zijn. We demonteren de schokbreker en installeren onze noodoplossing: tennisballen in de veer. Hopelijk helpt dit om de finish te bereiken!

DSC03915.JPG

Dag 43 – Het mooie Mongolië

DSC03928.JPG

We liggen op een heuvel op een paar honderd meter van de weg en bij het uitrekken na alweer een nacht op onze matjes komt een vriendelijke man en zijn kleinzoon ons gedag zeggen. Doordat we bijna nooit iemand kunnen begrijpen, zijn we ondertussen grootmeesters geworden in twee zaken die ons helpen bij het voeren van een gesprek zonder gemeenschappelijke taal. Ten eerste zijn we echte mime-acteurs geworden waardoor we al veel duidelijk kunnen maken en veel vragen. Ten tweede kunnen we de gesprekken vaak goed voorspellen. Als iemand in onze Vlaamse oren complete brabbeltaal uitslaat zoals deze Mongoliër, kunnen we toch nog “Belgia” antwoorden. Onze tenten zijn snel opgeborgen en we gaan weer op pad.

DJI_0218.JPG

De wegen zijn goed in de voormiddag. Het landschap is tot nu toe bergtoppen en heuvels waren met brede vlaktes ertussen. Het doet ons denken aan een heus berglandschap dat vol zand gestort werd tot enkel de bergtoppen overbleven. Misschien is het landschap ook echt zo gevormd door een gebergte dat door de miljoenen jaren heen afgesleten geraakt. Doorheen de dag verandert het landschap naar een grote vlakte maar tegen de avond zitten we toch weer tussen de heuvels. De leegte van het landschap is enorm, vaak zijn het kuddes geiten of koeien die toch de aanwezigheid van de mens verraden. De afstand tussen verschillende dorpen is vaak meer dan honderd kilometer. Wel zien we hier en daar yurts van herders waarvan wij dan vermoeden dat ze nomaden zijn. De wetenschap dat dit de enige weg is in de wijde omgeving is nieuwsgierigheid opwekkend.

DJI_0223.JPG

Het landschap is hoogstwaarschijnlijk honderden kilometers in omtrek hetzelfde waardoor het goed mogelijk is dat er veel nomaden nog leven zoals de Mongoliërs het eeuwenlang deden, van Wikipedia leerden we dat dorpen en steden zoals wij die kennen nog maar dateren uit de laatste eeuw in dit gigantische land. Ook ratten, muizen, paarden, steenaarden en dromedarissen tref je hier aan in grote getalen. Het is en blijft opmerkelijk om hier rond te rijden.

DJI_0233.JPG

Iets na de middag gaat de asfaltweg in hele kleine landweggetjes die zich door het vele gebruik van auto’s en motorfiets gevormd hebben. Ze lopen kris kras door elkaar om toch steeds weer bij elkaar uit te komen. De grillige ondergrond doet geen deugd aan onze auto en aan onze zitvlakken, waarvan dat laatste nog het minst erge is.

DJI_0237.JPG

Na een tijdje die slopende baantjes te hebben gevolgd, besluiten we dat het welletjes was en genieten nog even van het onwezenlijke maanlandschap in onze plooistoeltjes. We ruimen wat stenen om een iets of wat effen slaapoppervlak te creëren en zetten onze tenten op nadat de zon achter één van de heuveltoppen gezonken is.

DSC03964.JPG

Dag 44 – Lezerswedstrijd

Onze drie kameraden hebben vaak een andere beleving van de dag. Wat positief is voor de ene, blijkt negatief voor de andere. Daarom besloten we van dezelfde dag elk onze eigen (lichtelijke gekleurde) beleving weer te geven. Verbind jij de juiste tekst met de juiste Navigator? De winnaar van ons concours mag een mooie pet verwachten in de bus. Schiftingsvraag: Hoeveel kilometer (volgens de kilometerteller van de auto) zullen we afgelegd hebben deze reis bij aankomst in Ulan Batar?

DSC03972.JPG

Tranen van teleurstelling

Om 7u word ik gewekt door Elias. Wanneer ik smeek om te snoozen, geeft hij hier niet aan toe. Vooruit dan maar, het kamp opruimen en in de auto. De eerste shift, mijn shift, leidt ons over kronkelende zandpaden doorheen het heuvelachtige landschap, precies zoals ik mij Mongolië had voorgesteld, alleen een gebergte in de achtergrond ontbreekt nog. De grootste teleurstelling volgt 100 kilometer na het vertrek, wanneer de zandweg over gaat in een vers aangelegde asfaltweg. In de auto hoor ik vreugde kreten, al ben ik het hier niet mee eens. Toegegeven, deze wegen zijn op deze moment beter voor onze uiteenvallende auto, maar wat een zonde van dit prachtige land. We hebben 17.000 kilometer gereden, 40 dagen onderweg, een drone en videomateriaal meegesleurd, om dan hier op de beste asfaltwegen van deze trip terecht te komen en tegen 100 km/h door het landschap te vlammen.

DSC03978.JPG

Ja, ik ben teleurgesteld. Het ergste moet nog komen: het gedeelte over de auto. Een dikke 200 kilometer op het asfalt verder horen we geschuur achteraan. Blijkt dat de tennisballen in de veer stuk zijn, waardoor het wiel tegen de wielkast aan schuurt. In het volgende dorpje gaan we voor de zesde keer op zoek naar een garagist. Ik ben het moe om telkens weer opnieuw te beginnen, onze wens uiten via gebaren, om achteraf te zien dat ze er niets van begrepen hebben. Maar goed, we moeten door, en deze keer leggen we onze wil op. We proberen een andere aanpak en verbazend genoeg lijkt de garagist ons te begrijpen. We lassen een dikkere bout tegen het frame om een steviger bevestigingspunt te vormen. Ik zie de lasser pitsen met zijn ogen en gebaar hem dat hij beter een lasbril kan opzetten. Samen met zijn twee collega’s schiet hij in de lach, deze westerling geeft duidelijk een absurde suggestie. Zijn werk ziet er proper en stevig uit, deze keer hebben we er meer vertrouwen in. Hopelijk maakt deze reparatie verleden tijd van dit probleem. Nog 1500 kilometer tot de finish…

DSC03981.JPG

Het leven zoals het is: Dag …

De ochtendstond heeft goud in de mond, moet Elias gedacht hebben toen hij me wekte. Ook hebben we geen idee hoe de komende ruim duizend kilometer naar Ulaan Bataar zal zijn. Deze twee redenen brengen ons ertoe om vroeg te vertrekken. We vertrekken weer door de pittoreske paadjes waar we geen snelheden hoger dan 40 km/h kunnen halen. Alsof de auto wil zeggen dat we te veel aan het trillen zijn, vliegt plots één van onze reservewielen voor onze neus over motorkap. Dit vind ik grappig noch zorgwekkend. Nadat we even de koppen bijeen steken over hoe we een riviertje kunnen oversteken, hebben we even tijd om ons te wassen in de desbetreffende waterloop.

DSC04004.JPG

Ook onze afwas wordt gedaan in dit frisse, kristalheldere water. Nog een halfuurtje later gaan de wegeltjes weer over in asfalt en de snelheid kan opgedreven worden. Bij een check van onze auto blijkt de ophanging alweer een knauw te hebben gekregen, de tennisballen zijn namelijk kapot. Even later staan we bij de garagist van het dorp. Deze garagist is de eerste van de vele garagisten waar we al beroep op deden, die luistert wat we willen en ook echt mee nadenkt. De oplossing die daaruit voortvloeit, is weer iets nieuws en we hebben er vertrouwen in. We slaan onze tenten op eventjes buiten het dorp en wensen elkaar een goede nachtrust toe.

DSC04016.JPG

La Vie en Rose

Ik word gewekt door Elias en fris als een hoentje kruip ik uit mijn tent. De zonsopkomst is prachtig. We maken lange dagen die echt wel in je kleren kruipen maar gelukkig heb ik niet veel slaap nodig en ben ik een waar ochtendmens. Ik heb vandaag echt zin om kilometers af te leggen en met een broek vol goesting (zo zeggen ze dat als ik mij niet vergis?) kruip ik in de auto. Ik begin de dag met een shift als navigator, waarbij ik Miguel door het kluwen van zandwegen en paden loods. We doen het rustig aan om de auto te sparen en hebben daardoor alle tijd om de prachtige landschappen rondom ons te aanschouwen.

DSC04029.JPG

De ongerepte natuur maakt heel wat emoties bij me los, ik geniet van elk moment. Na een aantal uur wisselen we de zandwegen in voor vers asfalt. Ook in de auto wordt er van positie gewisseld, ik neem het stuur over. Het wegdek is fantastisch en de Panda, ons mankepootje, is terug in zijn element. We kunnen heel wat kilometers afleggen maar het is warm in de auto. Ik rijd de tank leeg en stop aan een supermarktje. Terwijl Miguel op zoek gaat naar een ijsje vullen Elias en ik de tank. Het is hier dat we opmerken dat onze tennisballen het begeven hebben. We laten een zesde reparatie uitvoeren en vol goede moed rijden we terug de natuur in. Ik ben gelukkig.

DSC04030.JPG

Dag 45 – Ontmoeting met Putin

DSC04034.JPG

We vertrekken ’s morgens vroeg om de asfaltwegen van bedenkelijke kwaliteit te trotseren. Iets na de middag rijden we Ulaan Batar binnen. De stad geeft eerst een vuile indruk door de vele zanderige zijweggetjes, de vergane borden en de containers die dienen als woning, winkeltje of werkplek. Hoe meer we het echte centrum naderen, hoe properder het wordt. Heel mooi is het er niet, de gebouwen staan precies willekeurig door elkaar. Enkel het paleis op het centrale plein is een imposant staaltje architectuur.

DSC04084.JPG

Vandaag is de dag dat de Russische president op bezoek komt in Ulaan Bataar en dat was te merken aan het verkeer. Zo wandelen we langs een druk kruispunt waar de verkeerslichten uitgeschakeld zijn. Een agent op een verhoog regelt het enorme debiet aan wagens die zich een weg door de Mongoolse hoofdstad willen banen. Enkele minuten lang gaat zijn hand de hoogte in, elke auto staat stil.

DSC04101.JPG

Een konvooi van drie auto’s steekt onder begeleiding van luide sirenes aan duizelingwekkende snelheid het kruispunt over. Onze gok is dat er verschillende van die konvooien door de stad razen en dat Putin zich in één ervan moet bevinden. We leren wat bij over de Mongoolse geschiedenis in het nationale museum waarna we nog wat kuieren door de straten.

DSC04082.JPG

Wanneer we in een Irish Pub neerzitten, komt plots een vrouw naar ons toe gewandeld. Het is Emily van Team BeeSolar die we eerder al spraken tijdens de Mongol Rally. Door omstandigheden is zij in Ulaan Bataar terwijl haar man alleen nog de laatste honderden kilometers tot de stad aan het malen is. Hij zou vanavond laat aankomen. We nodigden haar uit om ons gezelschap te houden en het werd een hele plezante avond. De klok slaat twaalf keer en we keren terug naar onze Airbnb waar onze warme bedden wachten.

DSC04115.JPG

Dag 46 – Tot de laatste druppel

DJI_0264.JPG

Filerijden, dat is iets wat we deze reis amper gedaan hebben maar waar we vandaag toch ons deel in krijgen. Ulaan Bataar uitrijden gaat heel erg moeizaam. Op een kaart lijkt de grens met Rusland gewoon 350 kilometer rechtdoor maar niets is minder waar. Het eerste stuk van 200 kilometer is onverhard en gaat moeizaam. Door ons manke pootje links achteraan moeten we elk putje en bultje heel traag nemen. Met monnikengeduld rijden we deze 200 ellenlange kilometers, tot een omleiding ons een eind van de weg stuurt. Het is heel erg moeilijk en tijdrovend om de juiste baan terug te vinden aangezien de wegen (in België zou je het woord weg niet durven gebruiken voor dergelijke modderbaantjes) niet in kaart zijn gebracht. Na kilometers heen en weer onze baan te zoeken, kunnen we dan toch de stad bereiken waar de grenspost zich bevindt. Het is ondertussen reeds donker en we maken de laatste kilometers in Mongolië rond. Onze Mongoolse Tugrikken zijn op dus we gokken erop dat we met deze brandstoftank de grens wel over kunnen geraken.

DJI_0273.JPG

Bij het aankomen tussen de hekken die de grens vormen tussen Mongolië en de Russische federatie blijken deze 24 uur per dag bediend te zijn. We beslissen vannacht nog de grens over te gaan. Onze brandstofmeter geeft al geruime tijd een lege tank aan en we hebben schrik dat we elk moment zonder kunnen vallen. Het moet een gek tafereel geweest zijn wanneer wij, telkens de rij auto’s een beetje opschoof, uitstapten om onze vierwieler vooruit te duwen. Na de nodige wachtrijen, staan we plots in Rusland. We halen het eerste tankstation en gooien de tank weer vol. Precies zoals in de film “Bienvenue chez les Chtis” gingen de hemelpoorten open net op het moment dat we niemandsland inreden. Onze binnententen zijn doorweekt tegen het moment dat de buitententen erover liggen maar door onze grote vermoeidheid vallen we toch als een blok in slaap. Morgen komen we aan in Ulan Ude, het eindpunt van de Rally!

DSC04143.JPG

Dag 47 – Mogen we het podium even Lenin?

DSC04172.JPG

Opstaan, kleren aan, ’t is tijd om naar Ulan Ude te gaan. De laatste 250 kilometer zijn goede asfaltbaan, er zat geen enkele Putin, en tegen één uur komen we aan in de stad. We eten iets, boeken een Airbnb voor twee nachten en zorgen ervoor dat we mobiel internet hebben in Rusland. Het valt ons op dat in Ulan Ude ongeveer de helft van de bevolking etnisch Russisch is en de andere helft heeft een Aziatisch uiterlijk. In Barnaul, zo’n 2000 kilometer meer oostwaarts, waren praktisch alle inwoners etnisch Russisch. Dat terwijl deze stad toch ook vlakbij Mongolië ligt.

DSC04180.JPG

Na deze formaliteiten en bedenking begeven we ons in onze gele Panda naar de finishlijn in het centrum van de stad. Terwijl het enorme hoofd van Lenin opdoemt, lijkt ons mechanische paard wat vinniger te reageren. Zo ver van huis en toch lijkt het alsof hij zijn stal ruikt. Het geblaas en gehinnik van de Panda werkt aanstekelijk en ook wij worden enthousiast. Het podium doemt op en niet veel later staan we daar; Trotski op het podium van de finish. De organisatoren wuiven ons enthousiast toe en de nodige foto’s worden genomen. Het besef dat het erop zit, zorgt ervoor dat we de gedachte aan de terugrit collectief even kunnen negeren. Ook het probleem aan het hoefijzer van de linker achterpoot is even geen gespreksonderwerp meer!

DSC04190.JPG

We ontmoeten Wessel en Esmee opnieuw. Met dit Nederlands team reden we samen de Pamir Highway in Tadzjikistan waarna zij van ons wegreden en met twee dagen voorsprong aankwamen. Hun vliegtuig zal opstijgen op vrijdag, overmorgen dus. Dat is de dag dat ook wij aan onze terugrit zullen beginnen. Samen met een Nieuw-Zeelands team en voorgenoemden gaan we op het dakterras van een van een ultra moderne toren met glas en Stalin dineren. Er worden straffe verhalen uitgewisseld maar we konden vooral goelaggen. Morgen trekken we een dag uit om onze Panda te herstellen (lees: een nieuw hoefijzer laten smeden) maar vandaag trekken we ons dat allemaal nog niet aan! Team Navigator voltooide zonet met meer dan 18.000 kilometer op de teller de Mongol Rally! Zeer veel dank aan iedereen die Mercy Ships sponsorde of het team op de een of andere manier vooruithielp! Zonder jullie steun was het ons nooit gelukt.

DSC04215.JPG

Dag 48 – Het einde

DSC04282.JPG

Eindelijk kunnen we nog eens uitslapen, maar toch ook niet te lang. Het probleem aan de ophanging van het linker achterwiel moet eerst opgelost worden voordat we naar huis kunnen vertrekken. We beginnen de dag met een zoektocht naar een garage die ons kan helpen. Gelukkig is Ulan-Ude een grote stad waar we voldoende keuze hebben. Dan komt het verdikt, de veer blijkt gebroken te zijn en de schokdemper is weer los. De auto steunt dus met zijn wielkast rechtstreeks op het wiel. Ook nu is het niet mogelijk om de originele onderdelen te vinden, de garagisten besluiten om het eens met een soortgelijke veer te proberen. Het resultaat is volledig hetzelfde, de Panda staat weer hoog en droog op zijn wielen.

DSC04278.JPG
Voor
DSC04328
Na

Intussen hebben we heel de dag doorgebracht in de garage en is het al avond. We doen nog snel wat boodschappen, wisselen geld om en kruipen vroeg in ons bed. De volgende morgen starten we om 6 uur onze vertrouwde motor. We beginnen aan de tocht van 8.300 kilometer die bijna 5 dagen in beslag zal nemen. We rijden 24 uur aan een stuk in shiften van 4 uur (1 benzinetank).

DSC04290.JPG

De Panda is zodanig aangepast dat de passagiers ten alle tijden comfortabel kunnen uitrusten. Slaap is dan ook key bij het ondernemen van deze tocht. We zullen dan ook geen dagelijkse blog meer onderhouden over dit minder interessante deel van de tocht. Komende weken mag u wel nog een aantal updates verwachten over de verdere afhandeling van het project. Graag willen we u, onze trouwe lezers, bedanken voor uw interesse en voor de complimenten en steunbetuigingen die we mochten ontvangen. Hopelijk heeft u net zozeer als wij van het avontuur genoten. Komende maanden zullen we het avontuur herbeleven aan de hand van nieuw fotomateriaal en videomateriaal. Tot binnenkort!

Schermafbeelding 2019-09-09 om 09.35.42.png

Dag 49 tot dag 53 – De terugkeer

DSC04360.JPG

De tocht naar huis beslaat 8.300 kilometer. Goed uitgeslapen beginnen we in Ulan-Ude om 6 uur in de ochtend moedig aan de trip. De wegen in Rusland zijn van topkwaliteit, aan 90 km/u slingeren we doorheen het heuvelachtige landschap zonder veel verkeer tegen te komen. We krijgen al snel door dat we op deze manier veel afstand kunnen afleggen op een dag. Daarom stellen we zoals aan boord een wachtensysteem op. Om de 4 uur, wat overeenkomt met één benzinetank (ongeveer 350 km), draaien we tegen de wijzers van de klok in door. Dit wilt zeggen dat de navigator de bestuurder wordt en dat de vorige bestuurder op zijn beurt achterin kan uitrusten. Ook aan de tankstations hebben we een vaste routine: één iemand tankt, een andere gaat iets kopen om te eten en de derde mag gebruik maken van het toilet. Ook deze taken roteren, op die manier kunnen we de stops aan de tankstations tot een gemiddelde van 8 minuten beperken. Al snel merken we op dat het wachtensysteem perfect werkt en dat met behulp van een gps de bestuurder 4 uur kan rijden terwijl de passagiers bijslapen.

DSC04351.JPG

Tijdens de terugreis moeten we ’s nachts nog 3 maal stoppen voor de achterste schokdemper aan de linkerkant. De eerste twee keer was hij van het bevestigingspunt afgeschoven en konden we het repareren. De derde keer was het bevestigingspunt weer afgebroken en moeten we de schokdemper volledig demonteren. In Novosibirsk vonden we een garagist die de schokdemper eens en voor altijd zou vast lassen.

DSC04402.JPG

Het motortje van de Panda krijgt geen enkele rust, het draait 24/24 non-stop waardoor we na 4 dagen en 17 uur (28 stops) aankomen in Antwerpen. Goed getimed, omstreeks 17 uur, passeren we langs café Pelikaan waar een delegatie vrienden ons verwelkomt. Het avontuur eindigt waar het begon.

DSC04364.JPG

Cijfers

Afgelegde afstand tot de finish: 18.500 km
Totaal afgelegde afstand: 26.644 km
Dagen tot de finish: 47
Dagen totaal: 53
Grensovergangen: 14
Landen: 22
Tankbeurten: 83
Platte banden: 1
Kapotte schokdempers: 5
Stops voor reparaties: 26
Afgebroken schokdemperbevestiging: 8
Stops door politie: 14
Boetes: 2
Smeergeld: 26 euro, 3 sigaretten en 2 tubes tandpasta
Zakken chips: 60
Losgetrilde onderdelen: een koffer vol

Route week 8.png