Dag 40 – Back in business

 

 

 

 

DSC03583.JPG

Ondanks dat deze luxe onvoorzien was, hebben we er toch weer van genoten. We worden in de late voormiddag wakker onder het zachte linnen. De garage had beloofd om in de vroege morgen iets te laten weten, dat is niet het geval dus we bereiden er ons op voor om nog een tweede nacht in het appartement door te brengen. Maar dan, na de douche komt het verlossende bericht: ‘rear ammoptizaiora already installed new, front shock absorbers and a couple of parts we expect at lunch time about 14-15 hours, after that time it will still take about 3 hours to repair’. We kunnen het bijna niet geloven!! Onze vreugde laten we dan ook merken in ons Russisch antwoord dat we vanuit de vertaalapp kopieren.

 

DSC03605.JPG

Tot 18 uur worden we dus nog gegijzeld door Barnaul, van die tijd kunnen we dan beter genieten. In het nabije shoppingcenter vinden we een Mc Donalds die, zoals algemeen geweten, gratis wifi heeft. Samen met de westerse burger kunnen we even orde op zaken stellen: we plannen de route, schrijven de blog, beantwoorden e-mails, werken ons Instagram account bij, etc. Wanneer al dit werk verricht is verdienden we een beloning, toch? Die kwam er in de vorm van een ‘Whopper Burger’ in de aangrenzende Burger King. Schuldig voelen we ons niet over deze zonden, na 40 dagen weg van huis te zijn kunnen we toch wat calorieën gebruiken. En kom, achteraf spelen we een potje bowling en wandelen we 4 kilometer naar de garage, dat zou toch moeten compenseren!

DSC03629.JPG

 

Met een bang hartje lopen we de garage binnen, waar het goede nieuws bevestigd wordt. De Panda hangt nog in de lucht met vier nieuwe schokbrekers. Hoe ze zo snel nieuwe onderdelen hebben kunnen vinden, blijft ons een raadsel. Wederom via de vertaalapp verstaan we dat ze de wielen nog moeten uitlijnen, we doen dus onze inkopen voor Mongolië en om 20u zijn we weer aan het bollen!

DSC03651.JPG

Hoewel we tijdens dit avontuur principieel tegen nachtrijden zijn, maken we hier toch een uitzondering. De wegen in Rusland zijn van sublieme kwaliteit, de moeilijke stukken zijn goed verlicht en we zijn alle drie goed uitgerust. Gewapend met een energiedrank zetten we terug koers naar het oosten.  In het donker worden we nog tegengehouden door een agent voor een papierencontrole, wanneer het taalverschil hem duidelijk wordt blaast hij zomaar de aftocht. Vier uur na vertrek zetten we ons tentje in een bos.

DSC03667.JPG

 

 

Dag 39 – Balen in Barnaul

DSC03560.JPG

Het is nog maar 6 uur wanneer de wekker afloopt. Doordat we ons net in een nieuwe tijdzone bevinden, voelt dat voor ons aan als 5 uur. We moeten nog een kleine 300 kilometer rijden om de stad Barnaul te bereiken. Deze Siberische stad met ruim een half miljoen inwoners is onze hoop op de vervanging van onze kapotte schokbrekers. De schokbreker vooraan rechts is namelijk ook al ruim een week aan het lekken. Na enkele keren van hot naar her gestuurd te zijn, komen we aan in een garage waar ze de wielen van de Panda meteen ontlasten door onze vierwieler op een brug te plaatsen.

DSC03563.JPG

Ze beginnen met een algemene inspectie waarbij alle mankementen worden genoteerd maar we maken hen duidelijk dat we enkel de schokbrekers vervangen willen zien. Bij een nadere controle blijkt dat alle vier onze schokbrekers kapot zijn. Op deze manier is de kans bijzonder groot dat we onze auto stuk zullen rijden op Mongools grondgebied. Een bijkomend probleem is dat hier in de streek de Fiat Panda niet rondrijdt. Het vinden van reserveonderdelen is dus een kleine nachtmerrie.

DSC03570.JPG

De garagisten beloven rond te bellen naar hun contacten. We druipen te voet af naar de Airbnb waar we zullen overnachten. We hebben er geen idee van hoeveel dagen we in de stad moeten blijven. Gelukkig hebben we weer eens een goede douche, toch één lichtpuntje in deze precaire situatie. Team Navigator voelt zich lichtelijk verslagen. De eindmeet is bijna in zicht…

DSC03576.JPG

Dag 37 – DDT niet oké

DSC03498.JPG

Ons meesterplan om de mijlen en mijlen afstand onder ons door te halen, valt al snel in duigen. Na een 50-tal kilometer horen we gerammel en met een bang hartje slaan we onze portieren open voor een inspectie. Een beschermkap achter de remschijf van ons achterwiel is losgekomen en rammelt. We halen het wiel eruit waardoor we hetzelfde met de beschermkap kunnen doen. Nog geen kwartier later zijn we weer op de baan. De grote wijzer heeft nog geen volledige ronde gemaakt sinds onze reparatie of we horen geklop. Meteen daarna horen we Miguels trillende stem: “O wee, o wee, onze schokdemper is kapot!”

DSC03500

De kortste weg blijkt niet altijd de verstandigste te zijn. Het oneffen asfalt, waar we al bij al kalm over reden, had desalniettemin haar tol geëist. De bout waarmee de schokbreker onderaan vastzat is doorgebroken. We kunnen toch uiterst voorzichtig doorrijden tot we een garage tegenkomen waar ze ons proberen te helpen. Het gaat er heel erg traag en aarzelend aan toe. Nadat de garagist twee uur lang van alles heeft zitten proberen, stelt hij voor om de schokdemper erop te lassen. Heel erg zeker van zijn stuk ziet de garagist er niet uit en ook zijn doen en laten bij het lassen zorgen ervoor dat wij het niet volledig betrouwen. We betalen de man maar even verder breekt zijn lasnaad. Ook is onze ophanging links achteraan nat van de olie. Alsof de kapotte bout nog niet genoeg was, is de schokbreker nu ook beginnen lekken.

DSC03510

De volgende stad komt tevoorschijn aan de horizon en na lang zoeken en het afwimpelen van een afzettende garagist, vinden we een garage die tegen een degelijke prijs een goede lasnaad wil zetten. Zo gezegd, zo gedaan. Deze lasnaad is veel steviger dan de vorige. De zon staat al laag als we eindelijk terug de steppe langs onze ramen zien schuiven. Bij het ondergaan van de zon vinden we een plekje om onze tenten op te stellen. Wat we vreesden, is werkelijkheid geworden. De lasnaad heeft gehouden maar de schokbreker is toch over de gelaste bout geschoven en dus weer waardeloos geworden. Dit vraagstuk is niet zo simpel op te lossen. Daarom zullen we er eerst een nachtje over slapen…

DSC03522.JPG

 

Dag 36 – Het kakelende konvooi

DSC03463.JPG

Om Kazachstan door te komen zijn er twee veel gekozen routes, een oostelijke en een westelijke route. De westelijke route is ongeveer 600 kilometer langer maar zou als troef over een goed wegdek beschikken. Samen met de drie andere teams (een Australisch, een Engels en een Duits team) kozen we voor de oostelijke route. Een Fiat Panda 4×4 moet iets of wat slechte banen aankunnen. Voor we echt slechte wegen aandoen valt het busje van de Australiërs al af. Midden op een drukke ringweg valt de motor uit. Een kapotte alternator is het verdict horen we later. Met drie teams rijden we verder met het idee dat het busje ons wel zal inhalen de komende dagen.

DSC03483.JPG

Plots wordt ons konvooi gestopt door twee politiemannen die 200 dollar boete per auto eisten. De Duitse voortrekker kan onderhandelen totdat elk team een kleine 10 dollar moest overhandigen aan de corrupte arm der wet. De sociale vaardigheden van deze verstandige Duitser besparen ons dus handenvol geld. De sfeer zit goed, maar er wordt heel veel gestopt om verschillende redenen en we voelen ons een beetje geremd door het rijden in konvooi. ’s Avonds beslissen we om ’s anderendaags toch maar alleen verder te gaan, op die manier kunnen we toch wat meer kilometers afleggen denken we.

DSC03485.JPG

Dag 35 – Chaos aan de grens

DSC03383.JPG

Uitgerust en frisgewassen stappen we terug in de auto, op weg naar Kazachstan! De grens ligt slechts 30 kilometer verderop. Kirgizië neemt nog afscheid van ons met een laatste ‘val’: net voor de grens staat er een stopbord dat geen ander nut heeft dan het generen van boetes voor bestuurders die het genegeerd hebben Wij waren gewaarschuwd, maar voor ons staan er twee Mongol Rally teams die minder geluk hadden. Twee uur schuiven we aan in de blakende zon voor dat we de grenspost mogen betreden.

 

DSC03380.JPG

Olivier moet, als eigenaar van de auto, bij de auto blijven. Elias en Miguel gaan te voet verder via de passagiersterminal. In die terminal is het opnieuw een uur in de zon aanschuiven. Het is echte chaos. Mensen roepen, kinderen wenen, en dat alles terwijl we ons moeten rechthouden door het geduw en getrek. Op het einde van het plein staat er een draaipoort die wordt dichtgehouden door de grenswachter. Af en toe draait hij het poortje een achtste zodat er langs twee kanten en onder luid geroep een mensenstroom door kan. We zien er fietsbanden, een autoband en zelfs een radiator door gaan. Net voor het poortje stappen we over platgetrapte dozen en een slijmachtige vloeistof, deze voorwerpen zijn bezweken onder het geduw en getrek.

 

Wat men roept verstaan we niet maar we moeten wel ons mannetje staan, vrouwen en kinderen kruipen gewoon onder ons door zonder dat we het beseffen. En dan is het aan ons, het poortje is binnen handbereik. De mensenmassa drumt zo hard dat de grenswachter het niet meer kan houden. Terwijl er meer personen dan gepland binnen gaan zien we hem hulp inroepen. We nemen het hek vast en proberen ons er met alle kracht door te trekken. Karren vol persoonlijke bezittingen worden nog onder ons door getrokken, joviaal als we zijn proberen we de mensenmassa tegen te houden zodat deze bezittingen niet verloren gaan. Na het poortje gaat de overgang zeer vlot. Aan de laatste controlepost worden we nog eens herinnerd aan een paar namen van Belgische voetballers, te beginnen met de populairste Eden Hazard, en dan zijn we binnen! Achter de grens spreken we met drie teams af om samen een konvooi te vormen. We rijden nog zo ver mogelijk tot het donker wordt, voor de komende drie dagen is dit ons gezelschap.

DSC03458.JPG

 

Dag 34 – Terug naar de beschaving

DSC03249.JPG

Na een bepaalde tijd hebben we toch nood aan een fatsoenlijke douche en een dikke matras, daarom trekken we vandaag terug naar de beschaving. In de voormiddag rijden we door de prachtige bergen en hoogplateau’s. We passeren op onze route talloze paardenkuddes en joerts, de tent-achtige huizen van de lokale bevolking. Tegen de middag komen we aan in Bisjkek, de hoofdstad van Kirgizë. Nadat we in het hotel zijn ingecheckt, besluiten we een lekkere hamburger met frietjes te gaan eten. Het is blijkbaar de gewoonte om daarbij handschoenen te dragen. Op het eerste zicht enorm vreemd maar uiteindelijk wel zeer proper.

DSC03295.JPG

Nadat onze buiken zijn gevuld met deze Westerse maaltijd, vertrekken we op verkenningstocht. De stad beschikt niet echt over veel cultuur en na al het moois dat we tot nu toe reeds gezien hebben, zijn we lichtelijk teleurgesteld. We vinden een mooi parkje en drinken er een lekkere pint. Wat doet het deugd om eens volledig te kunnen relaxen. Na onze apéro in het park krijgen we wederom honger te krijgen. We wandelen nog wat verder en komen op onze weg Restaurant Navigator tegen. Dit kan geen toeval zijn. We twijfelen dan ook geen seconde en stappen het terras op. Dit is echt een schot in de roos, wat een lekker eten. Voldaan van onze maaltijd maken we nog een avondwandeling richting hotel. We bespreken het plan van aanpak voor de grensovergang van morgen en niet veel later liggen we in dromenland. Vers linnengoed, wat een zaligheid!

DSC03335.JPG

Dag 33 – En route!

DSC03205.JPG

Het uitslapen hadden we verdiend vonden we zelf. Met Miguel aan het stuur rolden we door een bergachtig landschap. Het wegdek is hier gelukkig van hogere kwaliteit waardoor we toch wat konden vorderen. Ons doel was om in anderhalve dag in Bisjkek te geraken, de hoofdstad van Kirgizië. Zo konden we ’s anderendaags in de namiddag de stad bezoeken om de morgen daarna de grens over te steken richting Kazachstan. De maximaal toegelaten snelheden zijn hier vaak onduidelijk waardoor Elias 75 reed waar 60 maximaal toegelaten was. Een mobiele flitser had ons te pakken en onze eerste verkeersboete was een feit.

DSC03213.JPG

Na een paar honderd kilometer kwamen we aan een gigantisch meer waar we met ons drieën een halfuurtje gingen zwemmen en we ons konden wassen. De zon begon laag aan de horizon te staan en we besloten langs de oever onze tenten op te slaan. Met de schilderachtige achtergrond van een ondergaande zon in het door heuvels omarmde meer, besloten we nog een film te kijken voor we elkaar een goede nachtrust toewensten.

DSC03229.JPG

Dag 32 – Handige Harry’s

 

DSC03140.JPG

De nacht bracht raad en we hadden een plan A, plan B, plan C… Het ene weliswaar al wat realistischer dan het andere. In Sary Tash, het kleine dorpje waarin we ons bevonden, werd de dorpskern gevormd door een T-splitsing van twee asfaltwegen. Daarrond waren een aantal huisjes op een willekeurige manier neergepoot. Wat er hier doorgaat voor woning kan naar Belgische normen beter omschreven worden als een oude stalling of omgebouwde zeecontainer. Plan A bestond eruit om aan het tankstation te zoeken naar een vrachtwagenchauffeur of reiziger die epoxylijm bij zich had. Met die tweecomponentenlijm dachten we de scheur in onze versnellingsbak te kunnen herstellen. Tegenover het tankstation stond bovendien een 20-voet container die was omgebouwd tot minimarket.

DSC03103.JPG

Een van de schappen in de container werd ingenomen door benodigdheden voor de auto. We konden onze ogen niet geloven toen we tussen deze spullen één pakje epoxylijm vonden. Toen we met dit toonzaalmodel aan de kassa verschenen, bleek de vrouw die deze winkel uitbaatte over en hele doos epoxylijm te beschikken. Het was een klein mirakel! We besloten dan ook ineens 10 pakketjes te kopen. Zo zouden we nog wat reserve hebben. Naast epoxylijm hadden we ook nood aan olie voor de versnellingsbak. Ook dit bleken ze te hebben in de minimarket. Het zoontje van de bazin werd de container uitgestuurd en even later kwam hij terug met 5 liter van de juiste soort olie. We waren duidelijk niet de eerste mensen die onze auto stuk gereden hadden op de Pamir Highway en hulp zochten in het eerste dorpje in Kirgizstan.

DSC03126.JPG

Nu we alle benodigdheden verzameld hadden, kon het sleutelen beginnen. Wessel en Esmee bleven na hun ontbijt in ons guesthouse nog even plakken. Zo kon Wessel helpen meedenken over een oplossing voor het probleem. Hij bracht vaak goede ideeën aan en zijn enthousiasme werkt nu eenmaal zeer aanstekelijk. Nadat de zoektocht naar een autobrug niets had opgeleverd begon er bij Miguel iets te dagen. Voor ons guesthouse lag een uitgedroogde beek. Hierover waren twee betonblokken geplaatst die moesten dienen als brugje voor auto’s. Als we in de beek kropen, konden we dat brugje gebruiken als werkbrug voor onze bolide.

DSC03107.JPG

Nu kon het echte werk beginnen. Nadat we van Wessel de juiste sleutel hadden gekregen, werd de olie die nog restte in de versnellingsbak afgelaten en opgevangen. Terwijl wij druk in de weer waren, wouden onze Nederlandse kompanen stilaan vertrekken maar ook bij hen sloeg het noodlot toe. De rode Nissan Micra wilde niet starten waardoor we in hetzelfde schuitje terechtkwamen. De startmotor draaide wel, maar het leek alsof de motor geen brandstof kreeg. Het koppel verving de brandstoffilter en de bougies, maar ook dat leek het probleem niet te verhelpen.

 

 

DSC03125.JPG

Miguel en Olivier waren ondertussen druk in de weer met het schoonmaken van de onderzijde van de versnellingsbak. Eerst met een tandenborstel en zeepsop, vervolgens met ontvetter.

DSC03141.JPG

Elias daarentegen had de sumpguard van de auto meegenomen naar het dorp. Hij was namelijk op zoek gegaan naar een lasser die er een extra bescherming voor de versnellingsbak op kon lassen. Ook deze zoektocht bleek een succes. Ergens in een rode container aan de dorpsrand woonde weldegelijk een lasser. Met gebaren werd duidelijk gemaakt wat we wilden en het extra plaatje werd erop gelast. De Belgische veiligheidsnormen werden echter wel achterwege gelaten. Zo ging de man slijpen zonder veiligheidsbril en lassen met een zonnebril als bescherming. Met de aangepaste sumpguard als trofee verscheen Elias weer aan de geïmproviseerde brug waarop de Panda stond.

 

 

DSC03144.JPG

De eerste laag epoxy was ondertussen al aangebracht door de samenwerkende vennootschappen OllieMetaal nv en EpoxyMigi bvba. Na het drogen van de eerste laag werd het proces herhaald voor een tweede en een derde laag.

DSC03145.JPG

 

Nu het lek gedicht was kon het vullen van de versnellingsbak met verse olie beginnen. Ook onze Nederlandse vrienden hadden op dat moment een gelukje. De lasser bleek ook iets van auto’s te kennen en zijn woning lag bergaf. Met onze hulp werd de Nissan Micra de helling afgeduwd en tegen beter weten in probeerde Esmee op deze manier zonder startmotor de motor te starten. Wonder boven wonder ging de auto aan het ronken. Nog geen seconde later werd het gezellige gepruttel van de 4-cilindermotor overstemd door de euforische kreten van Wessel. Ze besloten de motor niet meer uit te zetten en snel te vertrekken. Ze wouden namelijk de stad Osh bereiken waar de auto deftig zou kunnen nagekeken worden door een echte garagist. Bij het afscheid namen we nog samen een foto.

DSC03154.JPG

De vulklep voor onze versnellingsbak bleek op een heel onpraktische plaats te zitten waardoor we een mechanisme moesten improviseren. Met een rubberen buisje en een zelfgemaakte papieren trechter bleek ons derde prototype het goede te zijn. Traag maar gestaag liep de olie onze versnellingsbak in. De sumpguard werd weer op zijn plaats geschroefd en het lek leek gestopt. Voor ons vertrek tankten we onze benzinebak nog eens vol en reden nog eens langs de lasser.

DSC03157.JPG

Een stukje van onze ophanging bleek eerder al doorgeroest te zijn en omdat deze lasser efficiënt en goedkoop te werk ging, was dit een uitgelezen kans. Onze schuld bleek een kleine 6 euro en 3 sigaretten te zijn. Dankzij het werk van deze man konden we met een gerust hart de baan op.

DSC03177.JPG

 

Ondertussen was het al vroege namiddag. We reden dan ook in één keer tot Osh waar we gingen eten. Hierna reden we nog eens 50 kilometer om naast een rivier een plekje te vinden om te kamperen. Tot onze grote blijdschap bleek er nog geen enkele druppel olie langs onze herstelling te zijn gelopen. De epoxylijm had het meer dan 200 kilometer uitgehouden wat ons geruststelde voor de rest van de reis. We dachten dat we eindelijk even konden rusten maar dat bleek misplaatste hoop. Onze motor was nog niet koud of een man kwam vertellen dat we beter iets verderop stonden. Via gebaren kon hij duidelijk maken dat dit zijn eigendom was en hij probeerde ons een heleboel duidelijk te maken waar wij geen snars van snapten. Hij bood ons ook bessen aan om daarna te vertrekken. Wij bleven nog een tijdje in de auto zitten aangezien er geen plaats was voor onze kampeerstoeltjes.

DSC03190.JPG

In het pikdonker schrokken we ons rot wanneer de bebaarde man van middelbare leeftijd plots weer aan ons ruitje stond te zwaaien om snel weer te verdwijnen. We luisterden wat muziek toen er zich een halfuurtje later opnieuw een heel absurde situatie ontwikkelde. Weeral hoorden we enkele voetstappen en we draaiden onze hoofden. De man was voor de tweede keer uit het niets vanuit het donker opgedoken en met zijn twee handen hield hij een levende vis vast. Aangezien het bijna middernacht was, wij dachten alleen te zijn en niets hadden gevraagd, was dit heel erg schrikken. Het werd ons duidelijk dat hij de vis net uit de rivier had gehaald (hoe? geen idee) en dat hij ons deze wou aanbieden. We schudden geschokt maar vriendelijk met onze hoofden. De man haalde zijn schouders op, draaide zich om en zette enkele passen richting de rivier waar hij met een plons de vis opnieuw de vrijheid schonk. Hierna trok de man zich opnieuw terug in de duisternis. Ditmaal gelukkig voorgoed! Moe van de lange dag kropen we onze tent in waarna we direct in slaap vielen en droomden over versnellingsbakken, landschappen en bougies.

DSC03193.JPG

 

 

Dag 31 – Het noodlot slaat toe

DSC02945.JPG

’s Nachts werd nog eens duidelijk dat we ons op grote hoogte bevonden. De temperatuur was gezakt tot 0°C, onze slaapzakken die een comfort rating van 10°C hebben, waren hier niet tegen opgewassen. Ondanks dat we al onze kleren aan hadden, was het niet uit te houden, we deden geen oog dicht. Om 5u vond Olivier de moed om in de auto even de verwarming te draaien. Elias en Miguel bleven door de vermoeidheid verkleumd liggen. Plots warmden de eerste zonnestralen de tenten op, de verlossing! Wanneer we uit de tent komen is het zelfs ondragelijk warm met al onze kleren aan. Even de Panda opruimen en we zijn weer weg.

DSC02964.JPG

In het nabijgelegen dorp hergroeperen we met ons bevriend Nederlands team en maken we het plan om het vandaag wat rustiger aan te doen zodat we kunnen zwemmen in het Qarokul meer. De sfeer is goed, we bereiken een hoogte van 4618 meter, het hoogste punt dat we deze rally zullen bereiken.

DSC03002.JPG

Ons goede plan werd helaas gedwarsboomd door de hoogte waar we wederom geen rekening mee hielden. Eens aangekomen aan het meer stond er een ijskoude wind. Enkel Elias pakte het op zijn eer om het meer te bedwingen. Om op te warmen speelden we een potje petanque tussen de twee teams. Het was nog vroeg in de namiddag en de grens van Kirgizië leek nog haalbaar. We besloten om toch wat tijd in te halen door de grens al over te gaan.

DJI_0167.JPG

De grenspost bestond uit een hut, ingedeeld in twee kamers. In de ene kamer stonden wij met de grenswachter die aan zijn bureau zat, in het midden van de kamer stond een kolenkachel. Door een kier zagen we in de andere kamer 3 bedden zij aan zij waarin op dat ogenblik de twee overige grenswachters lagen te slapen. Plots zagen we door het raampje onze Panda in een sneeuwbui verdwijnen.

DSC03073.JPG

En toen sloeg het noodlot toe voor Team Navigator… Aan de grenspost merkt Wessel opeens een plasje olie op onder onze auto. Door op een bergje te parkeren konden we maar net onder de auto kruipen om de schade op te meten. Het verdikt was hard, de Pamir Highway had haar tol geëist. Uit de versnellingsbak druipt olie, vanwaar deze komt kunnen we nog niet zien. Het is pas in niemandsland dat we kunnen vaststellen hoe een steen in de laatste kilometers een scheur in de versnellingsbak getrokken heeft.

DSC03079.JPG

De koude wind snijdt in het gezicht, de sneeuw bedekt de auto. We proberen met een prop van wc-papier en duc-tape het lek dicht te stoppen maar dat blijkt vergeefse moeite, na 2 kilometer is de reparatie al verleden tijd. Aan de grens van Kirgizië mogen we gebruikmaken van hun inspectiegang om een tweede reparatie uit te voeren. Opnieuw een prop van wc-papier en duc-tape die we tegen de versnellingsbak persen met zip-ties. Ook deze reparatie houdt niet lang.

DSC03086.JPG

Nog 30 kilometer te gaan tot het volgende dorp en de olie drupt snel. Olivier loodst de panda doorheen de sneeuwbui naar de vallei, de bergaf steeds in neutraal uit schrik dat we de versnellingsbak zouden stuk rijden. De spanning is te snijden, zichtbaarheid is bar slecht, heel het team let mee op de weg. Uiteindelijk komen we in het donker aan in het dorp waar onze Nederlandse vrienden in een guest house op ons wachtten. We koken snel een reuze maaltijd en bekijken hoe we deze pech gaan oplossen. Het team voelt zich verslagen. Wordt vervolgd…

DSC03097.JPG