Dag 41 – Over woestijnratjes en jaks

DSC03668.JPG

Het was niet heel erg koud vannacht. Het blijkt dat Billy, een kerel die solo de Mongol Rally rijdt, 100 meter verderop gekampeerd heeft. Zijn stoer uitziende auto komt ons ’s morgens voorbij en na een kort praatje onder collega’s, is hij ribbedebie. We rijden en rijden over de Russische glooiende doch perfecte asfaltwegen. Een half uurtje voor het sluiten van de grens met Mongolië komen we voor het hek te staan dat Rusland afscheidt van het niemandsland. We willen onze auto er plaatsen zodat we morgen als eerste de grens over kunnen en we niet in een ellenlange wachtrij moeten bakken en braden.

DSC03714.JPG

Via via hoorden we dat het een grens is die minimum vier uur duurt. Tot onze grote verbazing gaat de poort open na een paspoortcontrole. Binnen het kwartier was alles aan Russische kant in orde en mochten we niemandsland betreden. Dit was het snelste eerste grensdeel tijdens deze reis. Naast ons waren ook nog Holly en Paul de grens aan het oversteken. Een Engels koppel dat meedoet aan de Rally met hun motors. We passeren doorheen 20 kilometer niemandsland waarna we het Mongoolse grensgebouwtje zien opdoen. Stilletjes hopen we dat deze kant al gesloten is, zo krijgen we de kans om eindelijk in niemandsland te kamperen.

DSC03756.JPG

Onze droom wordt al snel doorbroken wanneer we de hele procedure moeten afleggen om Mongolië binnen te komen. Ook dit gaat redelijk vlot want we zijn weer de enigen en de laatsten. We hebben de indruk dat iedereen van de grenspost zo snel mogelijk naar huis wil en daarom genieten we van een snelle procedure. Na de grens laten we ons niet kennen door een officieel uitziend vrouwtje die ons een valse verzekering wil aansmeren. We wachten even op onze motorvrienden en na 5 minuten staan ook zij klaar. De zon staat laag en met zijn vijven vinden we een plekje op een gigantische vlakte. De Jaks die hier rondlopen zijn grappig en de woestijnratten schattig. Het is een zeer plezante avond met veel gelach en straffe verhalen.

DSC03764.JPG

Dag 40 – Back in business

 

 

 

 

DSC03583.JPG

Ondanks dat deze luxe onvoorzien was, hebben we er toch weer van genoten. We worden in de late voormiddag wakker onder het zachte linnen. De garage had beloofd om in de vroege morgen iets te laten weten, dat is niet het geval dus we bereiden er ons op voor om nog een tweede nacht in het appartement door te brengen. Maar dan, na de douche komt het verlossende bericht: ‘rear ammoptizaiora already installed new, front shock absorbers and a couple of parts we expect at lunch time about 14-15 hours, after that time it will still take about 3 hours to repair’. We kunnen het bijna niet geloven!! Onze vreugde laten we dan ook merken in ons Russisch antwoord dat we vanuit de vertaalapp kopieren.

 

DSC03605.JPG

Tot 18 uur worden we dus nog gegijzeld door Barnaul, van die tijd kunnen we dan beter genieten. In het nabije shoppingcenter vinden we een Mc Donalds die, zoals algemeen geweten, gratis wifi heeft. Samen met de westerse burger kunnen we even orde op zaken stellen: we plannen de route, schrijven de blog, beantwoorden e-mails, werken ons Instagram account bij, etc. Wanneer al dit werk verricht is verdienden we een beloning, toch? Die kwam er in de vorm van een ‘Whopper Burger’ in de aangrenzende Burger King. Schuldig voelen we ons niet over deze zonden, na 40 dagen weg van huis te zijn kunnen we toch wat calorieën gebruiken. En kom, achteraf spelen we een potje bowling en wandelen we 4 kilometer naar de garage, dat zou toch moeten compenseren!

DSC03629.JPG

 

Met een bang hartje lopen we de garage binnen, waar het goede nieuws bevestigd wordt. De Panda hangt nog in de lucht met vier nieuwe schokbrekers. Hoe ze zo snel nieuwe onderdelen hebben kunnen vinden, blijft ons een raadsel. Wederom via de vertaalapp verstaan we dat ze de wielen nog moeten uitlijnen, we doen dus onze inkopen voor Mongolië en om 20u zijn we weer aan het bollen!

DSC03651.JPG

Hoewel we tijdens dit avontuur principieel tegen nachtrijden zijn, maken we hier toch een uitzondering. De wegen in Rusland zijn van sublieme kwaliteit, de moeilijke stukken zijn goed verlicht en we zijn alle drie goed uitgerust. Gewapend met een energiedrank zetten we terug koers naar het oosten.  In het donker worden we nog tegengehouden door een agent voor een papierencontrole, wanneer het taalverschil hem duidelijk wordt blaast hij zomaar de aftocht. Vier uur na vertrek zetten we ons tentje in een bos.

DSC03667.JPG

 

 

Dag 39 – Balen in Barnaul

DSC03560.JPG

Het is nog maar 6 uur wanneer de wekker afloopt. Doordat we ons net in een nieuwe tijdzone bevinden, voelt dat voor ons aan als 5 uur. We moeten nog een kleine 300 kilometer rijden om de stad Barnaul te bereiken. Deze Siberische stad met ruim een half miljoen inwoners is onze hoop op de vervanging van onze kapotte schokbrekers. De schokbreker vooraan rechts is namelijk ook al ruim een week aan het lekken. Na enkele keren van hot naar her gestuurd te zijn, komen we aan in een garage waar ze de wielen van de Panda meteen ontlasten door onze vierwieler op een brug te plaatsen.

DSC03563.JPG

Ze beginnen met een algemene inspectie waarbij alle mankementen worden genoteerd maar we maken hen duidelijk dat we enkel de schokbrekers vervangen willen zien. Bij een nadere controle blijkt dat alle vier onze schokbrekers kapot zijn. Op deze manier is de kans bijzonder groot dat we onze auto stuk zullen rijden op Mongools grondgebied. Een bijkomend probleem is dat hier in de streek de Fiat Panda niet rondrijdt. Het vinden van reserveonderdelen is dus een kleine nachtmerrie.

DSC03570.JPG

De garagisten beloven rond te bellen naar hun contacten. We druipen te voet af naar de Airbnb waar we zullen overnachten. We hebben er geen idee van hoeveel dagen we in de stad moeten blijven. Gelukkig hebben we weer eens een goede douche, toch één lichtpuntje in deze precaire situatie. Team Navigator voelt zich lichtelijk verslagen. De eindmeet is bijna in zicht…

DSC03576.JPG

Dag 37 – DDT niet oké

DSC03498.JPG

Ons meesterplan om de mijlen en mijlen afstand onder ons door te halen, valt al snel in duigen. Na een 50-tal kilometer horen we gerammel en met een bang hartje slaan we onze portieren open voor een inspectie. Een beschermkap achter de remschijf van ons achterwiel is losgekomen en rammelt. We halen het wiel eruit waardoor we hetzelfde met de beschermkap kunnen doen. Nog geen kwartier later zijn we weer op de baan. De grote wijzer heeft nog geen volledige ronde gemaakt sinds onze reparatie of we horen geklop. Meteen daarna horen we Miguels trillende stem: “O wee, o wee, onze schokdemper is kapot!”

DSC03500

De kortste weg blijkt niet altijd de verstandigste te zijn. Het oneffen asfalt, waar we al bij al kalm over reden, had desalniettemin haar tol geëist. De bout waarmee de schokbreker onderaan vastzat is doorgebroken. We kunnen toch uiterst voorzichtig doorrijden tot we een garage tegenkomen waar ze ons proberen te helpen. Het gaat er heel erg traag en aarzelend aan toe. Nadat de garagist twee uur lang van alles heeft zitten proberen, stelt hij voor om de schokdemper erop te lassen. Heel erg zeker van zijn stuk ziet de garagist er niet uit en ook zijn doen en laten bij het lassen zorgen ervoor dat wij het niet volledig betrouwen. We betalen de man maar even verder breekt zijn lasnaad. Ook is onze ophanging links achteraan nat van de olie. Alsof de kapotte bout nog niet genoeg was, is de schokbreker nu ook beginnen lekken.

DSC03510

De volgende stad komt tevoorschijn aan de horizon en na lang zoeken en het afwimpelen van een afzettende garagist, vinden we een garage die tegen een degelijke prijs een goede lasnaad wil zetten. Zo gezegd, zo gedaan. Deze lasnaad is veel steviger dan de vorige. De zon staat al laag als we eindelijk terug de steppe langs onze ramen zien schuiven. Bij het ondergaan van de zon vinden we een plekje om onze tenten op te stellen. Wat we vreesden, is werkelijkheid geworden. De lasnaad heeft gehouden maar de schokbreker is toch over de gelaste bout geschoven en dus weer waardeloos geworden. Dit vraagstuk is niet zo simpel op te lossen. Daarom zullen we er eerst een nachtje over slapen…

DSC03522.JPG

 

Dag 36 – Het kakelende konvooi

DSC03463.JPG

Om Kazachstan door te komen zijn er twee veel gekozen routes, een oostelijke en een westelijke route. De westelijke route is ongeveer 600 kilometer langer maar zou als troef over een goed wegdek beschikken. Samen met de drie andere teams (een Australisch, een Engels en een Duits team) kozen we voor de oostelijke route. Een Fiat Panda 4×4 moet iets of wat slechte banen aankunnen. Voor we echt slechte wegen aandoen valt het busje van de Australiërs al af. Midden op een drukke ringweg valt de motor uit. Een kapotte alternator is het verdict horen we later. Met drie teams rijden we verder met het idee dat het busje ons wel zal inhalen de komende dagen.

DSC03483.JPG

Plots wordt ons konvooi gestopt door twee politiemannen die 200 dollar boete per auto eisten. De Duitse voortrekker kan onderhandelen totdat elk team een kleine 10 dollar moest overhandigen aan de corrupte arm der wet. De sociale vaardigheden van deze verstandige Duitser besparen ons dus handenvol geld. De sfeer zit goed, maar er wordt heel veel gestopt om verschillende redenen en we voelen ons een beetje geremd door het rijden in konvooi. ’s Avonds beslissen we om ’s anderendaags toch maar alleen verder te gaan, op die manier kunnen we toch wat meer kilometers afleggen denken we.

DSC03485.JPG

Dag 35 – Chaos aan de grens

DSC03383.JPG

Uitgerust en frisgewassen stappen we terug in de auto, op weg naar Kazachstan! De grens ligt slechts 30 kilometer verderop. Kirgizië neemt nog afscheid van ons met een laatste ‘val’: net voor de grens staat er een stopbord dat geen ander nut heeft dan het generen van boetes voor bestuurders die het genegeerd hebben Wij waren gewaarschuwd, maar voor ons staan er twee Mongol Rally teams die minder geluk hadden. Twee uur schuiven we aan in de blakende zon voor dat we de grenspost mogen betreden.

 

DSC03380.JPG

Olivier moet, als eigenaar van de auto, bij de auto blijven. Elias en Miguel gaan te voet verder via de passagiersterminal. In die terminal is het opnieuw een uur in de zon aanschuiven. Het is echte chaos. Mensen roepen, kinderen wenen, en dat alles terwijl we ons moeten rechthouden door het geduw en getrek. Op het einde van het plein staat er een draaipoort die wordt dichtgehouden door de grenswachter. Af en toe draait hij het poortje een achtste zodat er langs twee kanten en onder luid geroep een mensenstroom door kan. We zien er fietsbanden, een autoband en zelfs een radiator door gaan. Net voor het poortje stappen we over platgetrapte dozen en een slijmachtige vloeistof, deze voorwerpen zijn bezweken onder het geduw en getrek.

 

Wat men roept verstaan we niet maar we moeten wel ons mannetje staan, vrouwen en kinderen kruipen gewoon onder ons door zonder dat we het beseffen. En dan is het aan ons, het poortje is binnen handbereik. De mensenmassa drumt zo hard dat de grenswachter het niet meer kan houden. Terwijl er meer personen dan gepland binnen gaan zien we hem hulp inroepen. We nemen het hek vast en proberen ons er met alle kracht door te trekken. Karren vol persoonlijke bezittingen worden nog onder ons door getrokken, joviaal als we zijn proberen we de mensenmassa tegen te houden zodat deze bezittingen niet verloren gaan. Na het poortje gaat de overgang zeer vlot. Aan de laatste controlepost worden we nog eens herinnerd aan een paar namen van Belgische voetballers, te beginnen met de populairste Eden Hazard, en dan zijn we binnen! Achter de grens spreken we met drie teams af om samen een konvooi te vormen. We rijden nog zo ver mogelijk tot het donker wordt, voor de komende drie dagen is dit ons gezelschap.

DSC03458.JPG